کاربست عین‌الربط‌بودن در معنابخشی به زندگی بشری

نویسندگان

1 گروه فلسفه و کلام، دانشکده کلام و فلسفه، دانشگاه شهید مطهری، تهران، ایران

doi
10.58209/jpt.5.3.327
چکیده

یکی از مسایل فلسفی جدیدی که پیش روی فیلسوفان قرار دارد، ارایه راهکارهایی برای معنابخشی به زندگی بشری است. پژوهش پیش رو به دنبال بازسازی نظرگاه حکمت متعالیه در این باره است. یافته‌های تحقیق براساس مبانی حکمت متعالیه را می‌توان این‌گونه تبیین کرد که معنابخشی و عدم معنابخشی از مفاهیم و معقولات ثانیه فلسفی است که از حیات انسانی قابل انتزاع هستند. از این رو پوچ‌گرایی مطلق تحصل خارجی ندارد. همچنین مبانی انسان‌شناسانه حکمت صدرایی با توجه به عین‌الربط‌بودن انسان، تحلیلی خاص از هویت انسان به‌دست می‌دهد که براساس آن انسان واجد گرایش وجودی و معرفت شهودی می‌شود که پایه اساسی معنابخشی به زندگی می‌گردد و اهداف موجود در زندگی بشری سبب انتزاع این مفاهیم می‌شود. حکمت صدرایی مدعی است هرچه اهداف واقعی‌تر و هماهنگ‌تر با حیات انسانی باشد زندگی انسان به همان میزان زندگی معناداری خواهد بود.