اﻧﺘﺨﺎب راهبرد تخصیص آب در آبخوان همدان– بهار ﺑﺮ اﺳﺎس تحلیل ﺳﻮات و روﯾﮑﺮد ﺗﺼﻤﯿﻢﮔﯿﺮی ﭼﻨﺪﻣﻌﯿﺎره
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه مدیریت و توسعه کشاورزی، دانشکده اقتصاد و توسعه کشاورزی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 استاد گروه مدیریت و توسعه کشاورزی، دانشکده اقتصاد و توسعه کشاورزی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 استاد گروه مدیریت و توسعه کشاورزی، دانشکده اقتصاد و توسعه کشاورزی، دانشگاه تهران، تهران، ایران .
doi
10.22034/iaeej.2020.258051.1571چکیده
رشد روزافزون مناطق مواجه با محدودیت منابع آب، اتخاذ راهبردهای مدیریت سازگارانهی آب را در ورای روشهای سنتی مدیریت عرضه و تقاضا، تبدیل به امری الزامی نموده است. ﭘﮋوﻫﺶ حاضر ﺑﺎ ﻫﺪف ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ و رتبهبندی راﻫﺒﺮدﻫﺎی تخصیص آب بر اساس چارچوب تحلیل و ارزیابیﺳﻮات (ﻗﻮت، ﺿﻌﻒ، ﻓﺮﺻﺖ و ﺗﻬﺪﯾﺪ) صورت گرفته است. در اﯾﻦ راه جهت وزن دهی و اولویتبندی راهبردهای تدوینشده از مدلهای ﺗﺮﮐﯿﺒﯽ تصمیمگیری ﭼﻨﺪ ﻣﻌﯿﺎره، بهرهگرفته شد. از سوی دیگر برای رتبهبندی ابعاد از روش وﯾﮑﻮر اﺳﺘﻔﺎده ﺷﺪ. در تحقیق حاضر با بهرهگیری از ﭘﺮﺳﺶﻧﺎﻣﻪ ﻣﺤﻘﻖﺳﺎخته اطلاعات مورد نیاز گردآوری شد. جهت تأیید رواﯾﯽ ﻣﺤﺘﻮای ﭘﺮﺳﺶﻧﺎﻣﻪﻫﺎ و ﻣﻌﯿﺎرﻫﺎ از ﻧﻈﺮات اﺳﺎﺗﯿﺪ و ﺧﺒﺮﮔﺎن بهصورت ﭼﻬﺮه ﺑﻪ ﭼﻬﺮه (ﺑﺎ ﻏﺮﺑﺎلﮔﺮی) بهرهجویی شد. نتایج نشان داد که مشارکت ذینفعان در شکلگیری الگوهای تفویض آب و عدم کفایت سازوکارهای جبرانی و پرداخت غرامت به ترتیب بهعنوان مهمترین نقاط قوت و ضعف و همچنین آگاهی فعالان مدنی نسبت به محدودیت آب و استحصال غیرقانونی به ترتیب بهعنوان مهمترین فرصت ها و تهدیدهای تخصیص آب در آبخوان همدان- بهار شناخته شدند. از سوی دیگر نتایج روش دیمتل نشانگر این امر است که در میان گروههای راهبردی، راهبردهای تهاجمی و بازنگری بهترتیب دربرگیرنده عنوان اثرگذارترین و اثرپذیرترین گروههای راهبردی میباشند. همچنین نتایج ANp نشان داد که راهبرد تسهیم منصفانه منافع اقتصادی حاصل از تخصیص منابع آب در رتبهی نخست قرار گرفته است. در نهایت بر اساس روش ویکور بعد محیط زیستی اولویت نخست را در میان ابعاد به خود اختصاص داده است.
