درمانهای بومی، سنتی و جایگاه آن دنیای در مدرن: مطالعه موردی مانترهدرمانی در میان زرتشتیان
نویسندگان
1 هیات علمی گروه انسان شناسی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
2 دانشکده علوم اجتماعی تهران، گروه مردم شناسی
doi
10.22054/qjik.2020.52742.1212چکیده
مقاله حاضر حاصل پژوهشی میدانی-اسنادی است که در جامعه زرتشتیان، پیرامون درمانهای بومی انجام شد.در این پژوهش با توسل به روشهای مردمشناختی شیوههای درمانی رایج در بین زرتشتیان مطالعه شد. میدان مطالعه شهر یزد و تمرکز اصلی به دو محله زرتشتینشین نصرآباد و کثنویه یزد بود.امروزه، مانترهدرمانی رایجترین شیوۀ درمانی در میان زرتشتیان برای درمان بیماریهای روحی است و موبدانی که به متون مقدس و خوانش صحیح آن آگاهی دارند در مقام مانترهدرمانگران هستند. زرتشتیان در گذشته بیماری را نتیجه یورش نیروهای اهریمنی (انگرهمنیو) به جهان میدانستند اما امروزه، با پیشرفت علم این نگاه سست گردیده است،گرچه به باور زرتشتیان انگرهمینو همچنان حضور دارد اما معنای انگرهمینو اندیشه تخریبگر و بد انسان است و انسان با قدرت انتخاب و اراده خود می تواند در راه بدی یا نیکی قدم بگذارد که اندیشه تخریبگر و خارج شدن از راه راستی و اهورامزدا منجر به بیماریهای روحی میگردد. مطابق با یافتهها دالهای مرکزی اعتقادات زرتشتیان از قبیل خرد و فرشکرد باعث میشود که زرتشتیان در درمان بیماریها صرفاً به مانتره درمانی متوسل نشوند بلکه آن را در کنار پزشکی نوین به کار برند.