فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

با توجه به اهمیت برنامه­ریزی منطقه­ای در برنامه­های توسعۀ اقتصادی، به‌ویژه سیاست‌های کلی آمایش سرزمین، و ضرورت تمرکززدایی فعالیت‌های اقتصادی در مناطق مختلف، شناسایی قابلیت­های مناطق مختلف کشور در این خصوص ضروری است. برای شناخت توانمندی­ها و استعداد­های مناطق در راستای اهداف برنامه­ ریزی منطقه­ای، نظریۀ مزیت نسبی اهمیت بسیاری دارد. هدف از پژوهش حاضر این است که با استفاده از شاخص مزیت نسبی تکامل‌یافتۀ بالاسا (1965)، مزیت‌های نسبی فعالیت‌های اقتصادی استان سیستان و بلوچستان برمبنای اطلاعات مرکز آمار ایران در سال 1400 شناسایی و بررسی شود. روش این تحقیق تحلیلی ـ توصیفی مبتنی بر مطالعۀ اسنادی است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد بخش آموزش با 49/2 درصد، بالاترین مزیت نسبی را بین بخش‌های عمدۀ اقتصادی داراست و جایگاه دوم از لحاظ مزیت نسبی مربوط به بخش کشاورزی، شکار و جنگلداری، و ماهیگیری با 33/2 درصد است. بنابراین برنامه­ریزان و سیاست‌مداران باید با عنایت به این مزیت‌ها، در جهت افزایش تولید و اشتغال در استان گام بردارند.