بررسی تغییرات بلندمدت پوششگیاهی با استفاده از سنجش از دور در مناطق نیمهخشک غرب ایران (مطالعه موردی: شهرستان ایوان، استان ایلام)
نویسندگان
1 استادیار، گروه مرتع و آبخیزداری، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه مرتع و آبخیزداری، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران.
3 دانشیار، گروه مرتع و آبخیزداری، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران.
doi
10.29252/aridbiom.2026.3994چکیده
پوششگیاهی از ارکان اساسی در اکوسیستمهای طبیعی بوده و نقش مهمی در حفاظت خاک، ترسیب کربن و تغییرات اقلیمی داشته و بهعنوان شاخصی مهم در ارزیابی عملکرد و سلامت اکوسیستمها مورد استفاده قرار میگیرد. لازمه مدیریت صحیح پوششگیاهی اطلاع از شرایط فعلی و روند تغییرات بلندمدت پوششگیاهی است. با توجه به عدم دسترسی به اطلاعات گذشته پوششگیاهی، برای بررسی بلندمدت تغییرات پوششگیاهی، استفاده از فناوریهای سنجش از دور جهت بررسی تغییرات پوششگیاهی دارای اهمیت بالایی میباشد. در تحقیق حاضر، تغییرات بلند مدت (2024-2000) پوششگیاهی در شهرستان ایوان در استان ایلام طی پنج دوره زمانی (2000، 2005، 2010، 2015، 2020 و 2024) با استفاده از تصاویر چندزمانه ماهواره لندست مورد بررسی قرار گرفت. در این راستا، ابتدا کلاسهای مختلف وضعیت پوششگیاهی (بدون پوشش (>01/.)، فقیر (01/0-12/0)، متوسط (12/0-17/0)، خوب (17/0-28/0) و عالی (<28/0)) براساس اطلاعات شاخص NDVI استخراج و مورد بررسی قرار گرفت. همچنین تغییرات پوششگیاهی (تغییرات افزایشی، بدون تغییر و تغییرات کاهشی) در دو دوره زمانی 10 ساله (2010-2000 و 2024-2015) با استفاده از روش تفاضل تصویر و تعیین آستانه تغییرات انجام شد. همچنین برای بررسی معنیداری روند تغییرات موجود از آزمون من-کندال استفاده شد. براساس نتایج بدست آمده، کلاس پوشش فقیر، گستردهترین کلاس پوششگیاهی موجود در منطقه بود که دارای روند کاهشی در طول دوره مورد بررسی بوده به طوریکه بیشترین مقدار آن 1/88 درصد در سال 2000 و کمترین مقدار آن 8/39 درصد در سال 2020 بوده است. در حالیکه مناطق با پوشش متوسط و خوب دارای روند افزایشی بوده بطوریکه بهترتیب از 7/10 درصد و 1 درصد در سال 2000 به 41 درصد و 2/11 درصد در سال 2024 افزایش یافتند. نتایج آزمون من-کندال نشان داد که مناطق با پوشش فقیر دارای روند کاهشی معنیدار و مناطق با پوشش متوسط و خوب دارای روند افزایشی معنیدار هستند اما مناطق با پوشش عالی و مناطق بدون پوشش فاقد روند معنیداری بودند. براساس نتایج روش تفاضل تصویر عمده مناطق در کلاس بدون تغییر قرار داشتند و در طول دوره زمانی سالههای 2000 تا 2024، 5/94 درصد مناطق بدون تغییر باقی ماندند. نتایج بدست آمده از این تحقیق تاکیدی بر کارائی بالای ابزارهای سنجش از دوری از قبیل شاخصهای پوششگیاهی در راستای مطالعات بلندمدت پوششگیاهی بود. همچنین براساس نتایج بدست آمده، پیشنهاد میشود که از آنجاییکه افزایش کلاسهای پوشش متوسط، خوب و عالی ناشی از افزایش اراضی آبی و تبدیل اراضی زراعی به باغ بوده نه بهبود وضعیت جنگلها و مرتع، برنامههای مدیریتی و حفاظتی برای بهبود وضعیت مراتع و جلوگیری از تبدیل کاربریهای منابع طبیعی به کشاورزی در این منطقه مورد توجه قرار گرفته و بهگونهای طراحی شوند که موجب افزایش مراتع با پوشش طبیعی گردد و پوشش طبیعی جایگزین کلاس پوشش فقیر شود.