بررسی ساختار صنعت در ایران در راستای انسجام و تعادل منطقهای، اشتغال پایدار و سیاستهای کلی نظام
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، رشتۀ اقتصاد، دانشکدۀ اقتصاد و کارآفرینی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
2 دانشیار، گروه اقتصاد، دانشکدۀ اقتصاد و کارآفرینی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
3 دانشیار، گروه اقتصاد، دانشکدۀ اقتصاد و کارآفرینی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
doi
10.30507/jmsp.2022.348261.2448چکیده
یکی از مهمترین مسائل سیاستهای کلی نظام، توجه به تفاوت نرخ بیکاری بین استانها و اصلاح ساختار تولید برای ایجاد اشتغال و رشد اقتصادی بالاتر است، چرا که بیکاری مهمترین عامل موثر بر عدم ثبات سیاسی است. در این راستا، مطالعه حاضر با استفاده از رهیافت اقتصادسنجی فضایی و به کارگیری شواهد آماری استانهای ایران برای دوره زمانی 1398-1390 نشان میدهد که تجمیع صنعتی به واسطه اثرات سرریز و همچنین ارتباط درونزای بین زیربخشهای صنعتی منجر به کاهش بیکاری میشود. علاوه بر این، رشد اقتصادی و افزایش سهم ارزش افزوده صنعت در تولید ناخالص داخلی باعث کاهش بیکاری شده است، اما آموزش در سطح خطای 10 درصد باعث افزایش بیکاری شده است که دلالت بر ناکارایی آموزش در اقتصاد ایران دارد. بنابراین اصلاح ساختار تولید برای افزایش سهم صنعت در راستای سیاستهای کلی نظام در استانهای ایران مبتنی مزیت نسبی و سیاستهای آمایش سرزمین برای بهرهمندی از اثرات سرریز بین زیربخشهای صنعتی و ارتباط درونزای بین آنها از درجه اهمیت بالایی برخوردار است.