راهبردهای بهرهوری مشترک از منابع آبی رودخانۀ مرزی اترک در جهت اجرای سیاستهای کلی نظام
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، رشتۀ علوم سیاسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شاهرود، شاهرود، ایران
2 استادیار، گروه علوم سیاسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد آزادشهر، آزادشهر، ایران
3 استادیار، گروه علوم سیاسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شاهرود، شاهرود، ایران
doi
10.30507/jmsp.2022.356316.2472چکیده
ارتقای بهرهوری و توجه به ارزش اقتصادی، امنیتی و سیاسی آب در استحصال، عرضه، نگهداری و مصرف آن و همچنین مهار آبهایی که از کشور خارج میشود و اولویت استفاده از منابع آبهای مشترک از سیاستهای کلی نظام است. از آنجا که مناقشه در آبهای مشترک مرزی میتواند به تهدید صلح و امنیت بینالمللی منجر شود، خطر جنگ آینده بر سر آب، بهصورت گسترده از اوایل دهۀ 90 میلادی در محافل دانشگاهی و پژوهشی مطرح شد. کشور ترکمنستان که حجم عمدۀ خاکش را صحرای قرهقوم تشکیل داده، در دوران مختلف آب مورد نیازش را از آبهای مشترک و فرامرزی تأمین کرده است. نیاز شدید دو کشور به آب رود اترک در دو دورۀ قبل و بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی همواره از مسائل بحثبرانگیز ایران و ترکمنستان بوده است. روش پژوهش توصیفی ـ تحلیلی است سؤال تحقیق عبارت است از: چالشهای سیاسی ـ امنیتی ایران و ترکمنستان درخصوص بهرهبرداری مشترک از اترک و هیدروپلیتیک آن چیست؟ یافتههای تحقیق حاکی از این است که دیپلماسی حاکمیتی جمهوری اسلامی ایران دربارۀ اترک در دو دورۀ قبل و بعد از فروپاشی شوروی، تسامح، تساهل و دوری از تنش بوده و همین امر باعث بهرهوری جسورانه و بیشتر ترکمنستان از اترک، خارج از قواعد حقوقی بینالمللی شده است. بر این اساس، ایران باید رویکردی تازه درخصوص هیدروپلیتیک اترک در پیش گیرد و دو کشور با ارائۀ راهکارهای مناسب، کشمکشهای قریبالوقوع و احتمالی را به همکاری و توسعه تبدیل کنند.