کاربرد اصول دانش طراحی اقلیمی در طراحی فضاهای شهری با تأکید بر آسایش حرارت– تحقق طراحی و نتایج از پروژة سهیل
نویسندگان
1 استادیار دانشکدة جغرافیا، دانشگاه تهران
2 استادیار گروه جغرافیا، دانشگاه لرستان
3 دانشآموختة کارشناسی ارشد اقلیمشناسی، دانشکدة جغرافیا، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jphgr.2015.53683چکیده
این پژوهش در برگیرندة چگونگی بهرهگیری از اصول دانش طراحی اقلیمی در خلق فضاهای شهری بر پایة تأمین آسایش حرارتی است. این پژوهش بر طراحی سایت سهیل در منطقة 19 شهر تهران با سنجش عملکرد طراحی در محدودة خردمقیاس با شبیهسازی در مدل سهبعدی خرداقلیم ENVI-met® انجام گرفت. مقایسة نتایج مدلسازی و شبیهسازی خرداقلیم مؤلفههای دمایی در شاخصهای دمای پتانسیل و دمای تابشی نشان داد که محدودة خرداقلیم خلقشدة ناشی از طراحی، به کاهش اوج دمای محیط در طول روزهای تابستان تا بیش از 10 درجة سلسیوس کمک شایان توجهی میکند؛ این درحالی است که شرایط آسایش در حد چشمگیری بهبود یافته است. همچنین، در بررسی شرایط زمستان مشاهده شد که مقدار دمای مؤثر در محدودة کاربریهای مورد نظر، بهسبب بهرهمندی از جذب و ذخیرة انرژی تابشی خورشیدی تحت تأثیر نوع طراحی، به بیش از 15درجة سلسیوس در هنگام ظهر رسید؛ در حالی که در این فصل از سال، متوسط دمای بیشینة حاکم بر محیط 9 درجة سلسیوس بود. نتایج پژوهش، بر لزوم رویکرد علمی به کاربرد و استفاده از دانش طراحی اقلیمی در جزئیات سبک و الگوی شهرسازی و معماری ایران تأکید میکند.