نقش کاربردی قاعدة فقهی تحذیر بر مسئولیت مدنی مربیان و بهبود عملکرد آنان

نویسندگان

1 دانشجو ی دکتری رشته فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحدهمدان،دانشگاه آزاد اسلامی،همدان،ایران

2 استادیار گروه فقه و حقوق اسلامی، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان،ایران.

3 دانشیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی(نویسنده مسئول) ،واحد قزوین، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین.ایران

doi
10.22034/ksiu.2020.1196
چکیده

فعالیتهای ورزشی اغلب همراه با خطرات و آسیبهای اجتناب‌ناپذیری است که گاه در آنها مربی مسئول و ضامن جبران خسارت محسوب می‌شود. لذا هر مربی‌ای با این استرس که هر آن ممکن است ضمان جبران خسارتی بر عهدة او بار شود، به فعالیت آموزشی خود ادامه می‌دهد. این استرس همواره موجب نارضایتی و فرسایش شغلی مربیان بوده، تأثیر سوء بر عملکرد مربیان دارد. هدف: هدف از انجام تحقیق حاضر، ارائة راهکار حقوقی برای کاهش استرس شغلی بود. روش: این تحقیق با روش توصیفی- تحلیلی انجام شده است. یافته‌ها: قاعدة تحذیر، رافع مسئولیت مربیان است و فرسایش شغلی آنان را کاهش می‌دهد. نتیجه‌گیری: آشنایی مربیان با قاعدة هشدار(تحذیر) و شرایط اعمال آن، نقش قابل توجهی در بالا بردن سطح عملکرد و رضایت شغلی مربیان و بهبود تدابیر مدیریتی آنها داشته، لذا لازم است مربیان با این قاعده آشنا شوند..