قلمرو تقنینی و فقهی معامله با حق استرداد و بیع شرط در حقوق ایران و مصر
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه حقوق، واحد گرگان، گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایران.
2 استادیار گروه معارف اسلامی، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایران.
3 استادیار گروه حقوق ، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان ، ایران.
doi
10.22034/ejs.2024.434931.1659چکیده
زمینه و هدف: قلمرو تقنینی و فقهی بیع شرط و حق استرداد را میتوان در قوانین و متون فقه امامیه و حنفی بررسی کرد. در مورد بیع شرط و حق استرداد نظرات متفاوتی وجود دارد؛ که حاکی از دو نظر یکسان و متفاوت بودن این شرایط و احکام میباشد و از نظر فقه و حقوق، دیدگاه تفاوت پذیرفته شده است. مواد و روش: روش این پژوهش توصیفی تحلیلی است. ملاحظات اخلاقی: در نگارش مقاله اصالت متون، صداقتداری و امانتداری رعایت شده است. یافتهها: قلمرو موضوع در حقوق ایران مطابق قوانین مدنی، ثبت، فقه امامیه و در حقوق مصر، مطابق قانون مدنی و فقه حنفی میباشد. نتیجه: قلمرو تقنینی در حقوق ایران در ماده 33 و 34 قانون ثبت، مدنی و رویه قضایی است؛ و در حقوق مصر در قانون مدنی وجود دارد. در حقوق مصر حق استرداد، چون مشتری مالک مبیع نمیشود، میبایست آن را رد نماید و بایع بدون رعایت مدت، حق استرداد و حق مطالبه مبیع را دارد. در حقوق ایران، طبق قانون ثبت، این بیع در زمره احکام رهن است؛ اما معامله با حق استرداد با احکام رهن تفاوتهای اساسی دارد.
