آیا ممکن است بار استدلال بر دوش خداباور نباشد؟
نویسندگان
1 گروه حکمت، فلسفه و منطق، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.58209/jpt.1.1.47چکیده
آنتونی فلو در یکی از مقالههای کلاسیک فلسفه دین با عنوان «فرض نا-خداباوری»، با استخراج یک قاعده روششناختی از یک اصل حقوقی، ادعا میکند که در مسئله وجود خدا، بار استدلال مطلقاً بر دوش خداباور است. در این مقاله، استدلال میشود که میتوان با تکیه به قاعده بینه در سنت فقهی-حقوقی اسلام، یک قاعده روششناختی شبیهِ قاعده فلو استخراج کرد با این تفاوت که برخلاف قاعده فلو، بافتارمند است؛ به این معنی که در برخی حالات، بار استدلال را روی دوش نا-خداباور میگذارد و فرض نا-خداباوری را نفی میکند. از آنجا که طبق نظر برخی محققان، قاعده بینه امری فراتر از حقوق و فقه اسلامی است و رابطه وثیقی با همان اصل مورد نظر فلو دارد، میتوان بافتارمندی آن را به اصل مورد نظر فلو و در نتیجه، قاعده روششناختی او تسری داد که همین نتیجه میتواند نقضی بر مدعای مطلق فلو باشد.
