ساختاردهی به مسئلۀ عدم مشارکت نخبگان در تدوین سیاستهای عمومی نظام جمهوری اسلامی ایران
نویسندگان
1 دکترای مدیریت دولتی، تصمیمگیری و خطمشیگذاری عمومی، دانشکدۀ مدیریت، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
2 استادیار، گروه مدیریت و فلسفۀ علم و فناوری، دانشکدۀ مدیریت، اقتصاد و مهندسی پیشرفت، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
3 استاد، گروه مدیریت دولتی، دانشکدۀ مدیریت، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.30507/jmsp.2021.275355.2209چکیده
مرحلۀ تدوین سیاست در موفقیت سیاستهای عمومی نقش بسزایی دارد. یکی از مهمترین ذینفعان هر کشور از موفقیت تدوین سیاستهای عمومی، نخبگان هستند که مشارکت فعالی در این زمینه ندارند. از این رو این پژوهش بهدنبال شناسایی عوامل پدیدآورندۀ چالش مذکور در کشور است. این پژوهش از نوع آمیخته بوده است که در بخش کیفی، دادهها با استفاده از مصاحبۀ نیمهساختاریافته با 26 نفر از خبرگان گردآوری شد و از طریق کاربست تحلیل محتوای کیفی، در قالب 47 مفهوم اولیه و 9 مقولۀ اصلی ساماندهی گردید. در بخش کمّی نیز، از پرسشنامۀ ماحصل کار کیفی و بهرهگیری از نظرات 20 خبره برای تجزیه و تحلیل یافتهها، در کنار مدلسازی ساختاری تفسیری استفاده شد. یافتههای پژوهش نشاندهندۀ بیشترین تأثیر موانع سهگانۀ «ضعف فرهنگ تحمل مخالف و تضارب آرا در کشور»، «فقدان فرهنگ شایستهسالاری» و «سیاستزدگی مفرط در حکمرانی» در شبکۀ مسائل مشارکت نخبگان است.
