فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

با تشدید کاهش تنوع زیستی و فروافت زیستگاه به واسطة تخریب و تکه‌تکه شدن، محققان به دنبال یافتن معیارهایی برای اولویت‌بندی مناطق و گسترش سطح مناطق تحت حفاظت بر پایة پراکنش و فراوانی به ویژه گونه‌های شاخص هستند. رودک عسل‌خوار یکی از گوشتخواران متوسط جثّة کشور است که پراکندگی افروتروپیکال داشته و یکی از آخرین حد‌های پراکندگی شمالی آن به ایران می‌رسد. اطّلاعات پراکندگی و بوم­شناختی این گونه نه تنها در ایران بلکه در کل محدوده پراکندگی آن در دنیا اندک است. در این مطالعه به گردآوری اطّلاعات حضور این گونه در استان کرمان و استفاده از نقاط حضور بدست آمده برای شناسایی زیستگاه‌های بالقوه و عوامل زیست، زمین و اقلیمی مؤثر در پراکندگی گونه در کل سال پرداخته شد. ابزار مورد استفاده، الگوریتم حداکثر بی‌نظمی در محدودة استان کرمان بوده است. نتایج نشان داد بیش از یک پنجم مساحت استان برای زیست این گونه از مطلوبیت برخوردار است. بخش اعظم زیستگاه‌های مطلوب گونه در نیمة غربی استان در محدوده‌های ارتفاعات بیش از 2000 متر بالاتر از سطح دریا قرار دارند. دمای سالانة پایین‌تر و بارندگی بیشتر برای گونه مطلوب‌تر بوده و با افزایش دما و افزایش خشکی از مطلوبیت زیستگاه کاسته می‌شود. بررسی‌های میدانی نشان دهندة آسیب این گونه به مناطق روستایی به ویژه مرغداری‌های مردم محلّی و همچنین کندوهای عسل است که منجر به آن می‌شود تا تعارض با جوامع انسانی گونه را مورد تهدید شدید قرار دهد.