میزان ضریب توافق سیاستهای آموزش توسعۀ پایدار با سند تحول بنیادین آموزش و پرورش ایران
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسیارشد، رشتۀ مدیریت آموزشی، دانشکدۀ هدی، وابسته به جامعۀالزهراء، قم، ایران
2 استادیار، گروه مدیریت آموزشی، دانشکدۀ هدی، وابسته به جامعۀالزهراء، قم، ایران
3 استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان پردیس آیتالله طالقانی قم، قم، ایران
doi
10.30507/jmsp.2021.252358.2137چکیده
هدف این پژوهش تعیین میزان ضریب توافق سیاستهای آموزش توسعۀ پایدار با سند تحول بنیادین آموزش و پرورش ایران است. روش پژوهش توصیفی، شامل تحلیل محتوا و تحلیل اسنادی، بوده و از نوع تحقیقات کاربردی است. جامعۀ تحلیلی شامل دو بخش متون مرتبط با چارچوبها و سیاستها و اصول آموزش برای توسعۀ پایدار و متن سند تحول بنیادین آموزش و پرورش مصوب آذر 1390 است. ابزار اندازهگیری استفادهشده در این تحقیق فیشبرداری و سیاهۀ تحلیل محتوا بوده است. دادههای اسنادی بهشیوۀ کیفی با استفاده از شاخصهای توصیفی در فرایند آنتروپی شانون مورد تحلیل قرار گرفت. یافتههای پژوهش بیانگر این است که چارچوبها و سیاستهای آموزش توسعۀ پایدار را میتوان براساس مدارک و مستندات مرتبط در 6 چارچوب و سیاست کلان و 34 خردهچارچوب، سیاست و زیرمؤلفههای آن تدوین کرد. از مجموع 347 فراوانی مرتبط با چارچوبها و سیاستهای آموزش توسعۀ پایدار در سند تحول بنیادین، بیشترین فراوانی با 168 فراوانی (4/48 درصد) به بخش هدفهای عملیاتی و راهکارها اختصاص دارد و کمترین فراوانی مربوط به بخش چارچوب نهادی و نظام اجرایی با 5 فراوانی (4/1 درصد) بوده است. همچنین در بین چارچوبها و مؤلفههای سیاستهای آموزش توسعۀ پایدار، بیشترین ضریب اهمیت (394/.) مربوط به توانمندسازی و توسعۀ مهارتها درجهت ارتقای کیفیت زندگی است و کمترین ضریب اهمیت بهترتیب به مؤلفههای یکپارچگی اقتصادی و محیطی (016/.) و اصل همهسونگری و کلنگری (101/.) اختصاص یافته است.