بهینهسازی شبکه پایش کیفی آب زیرزمینی با استفاده از روش زمین آماری
نویسندگان
1 گروه زمینشناسی، دانشگاه یزد، یزد، ایران
doi
10.29252/aridbiom.2021.13640.1790چکیده
طراحی شبکه بهینه پایش آب زیرزمینی که قادر به تهیه اطلاعات دقیق و ارزشمندی از سیستم آبی به ویژه در مناطق خشک باشد، بسیار حیاتی است و به بهبود درک ما از سیستمهای پیچیده آب زیرزمینی کمک میکند. این مطالعه از یک روش زمین آماری برای بهینهسازی شبکه پایش کیفی آب زیرزمینی در دشت شمیل-تخت در استان هرمزگان استفاده میکند به گونهای که از واریانس اطلاعات جمعآوری شده در سطح منطقه برای شناسایی مناطق بدون محل نمونهبرداری (خلأ اطلاعاتی) و توسعه شبکه پایش استفاده میشود. در ادامه از نقشه واریانس کریجینگ (با کمک مدل نیمه تغییرنما) و نقشه استعداد آلودگی در محیط GIS برای طراحی شبکه بهینه استفاده شده است. انتخاب بهترین مدل برازشی نیمه تغییرنما مبتنی بر مقادیر RMSE بود. روش استفاده شده در این مطالعه برای بررسی شبکه پایش هدایت الکتریکی (EC) (به عنوان نماینده تغییرات مهمترین پارامترهای کیفی) مورد بهرهبرداری قرار گرفته است. نتایج نشان میدهد که از شبکه نمونهبرداری اولیه با 44 حلقه چاه، میتوان 23 حلقه چاه را حذف نمود. از طرفی دیگر، تعداد 15 حلقه چاه نیز به شبکه فعلی افزوده شده است که مناطق فاقد داده را پوشش دهد. به این ترتیب، تمرکز چاهها در نقاطی با تراکم کم، افزایش پیدا کرده است. همچنین بر اساس منابع آلاینده موجود در سطح دشت، 6 موقعیت جدید برای پایش پتانسیل آلودگی ناشی از قبرستان، مراکز بهداشتی-درمانی، صنایع غذایی و پروش دام و طیور پیشنهاد شده است.