مقایسه روش های نمونه برداری قطعه نمونه و خط نمونه در برآورد درصد زنده مانی نهالکاری کانونهای گردوغبار
نویسندگان
1 استادیار پژوهشی، بخش تحقیقات مرتع، موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور، تهران، ایران
2 همکار بخش تحقیقات جنگلها و مراتع، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان خوزستان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اهواز، ایران
3 همکار بخش تحقیقات جنگلها و مراتع، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان خوزستان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اهواز، ایران
4 همکار بخش تحقیقات جنگلها و مراتع، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان خوزستان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اهواز، ایران
5 استادیار پژوهشی، بخش تحقیقات جنگلها و مراتع، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان خوزستان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اهواز، ایران
6 استادیار پژوهشی، بخش تحقیقات جنگلها و مراتع، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان خوزستان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اهواز، ایران.
7 همکار بخش تحقیقات جنگلها و مراتع، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان خوزستان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اهواز، ایران
8 همکار بخش تحقیقات جنگلها و مراتع، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان خوزستان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اهواز، ایران
doi
10.29252/aridbiom.2021.15269.1822چکیده
این تحقیق در کانون ریزگرد جنوب شرق اهواز بهمنظور تعیین بهترین روش زندهمانی نهالهای کاشته شده، انجام شد. ابتدا منطقهای به مساحت ۲/۱۶ هکتار بهصورت صددرصد برداشت و به عنوان شاهد در نظر گرفته شد. روشهای خطنمونه با تعداد درخت ثابت (در شدتهای ۱۰ و ۱۳ درصد) و قطعه نمونه با مساحت ثابت در پنج شبکه نمونهبرداری با ابعاد مختلف قطعهنمونه و در سه شدت ۵، ۱۰ و ۱۳ درصد (در مجموع 13 روش) اجرا گردید. سپس از آزمون t تکنمونه به منظور مقایسه میانگین هر روش با مقدار درصد زندهمانی در روش برداشت صددرصد در سطح معنیداری ۹۵ درصد استفاده شد. بر اساس نتایج آماربرداری صددرصد، میزان زندهمانی نهالهای کاشته شده در عرصه برابر ۹/۷۲ درصد بود. یافتهها بیانگر این بود که روش خط نمونه با شدت 13 درصد (متوسط 80 چاله در هر خطنمونه)، نزدیکترین برآورد (08/71) به درصد زندهمانی واقعی را داشت. همچنین روش قطعه نمونه 30×30 متر با شدت 13 درصد و ابعاد شبکه 70×100 متر نزدیکترین برآورد (% 08/72) به درصد زندهمانی واقعی را نشان داد. نتایج آزمون t تک نمونه نشان داد که روش خط نمونه با شدت نمونه برداری زیر 13 درصد با شاهد اختلاف معنیداری ندارد. از بین انواع روشهای مورد بررسی نیز تنها روشهای E (مساحت ثابت 10 درصد با ابعاد شبکه 90×100) و G (مساحت ثابت 13 درصد با ابعاد شبکه 90×100)، با شاهد اختلاف داشتند. کمترین درصد اشتباه آماربرداری نیز متعلق به روشهای H (مساحت ثابت 13 درصد با ابعاد شبکه 70×100) و I (مساحت ثابت 13 درصد با ابعاد شبکه 35×100) بود. براساس نتایج تحقیق حاضر، روش قطعه نمونه نسبت به روش خط نمونه بهمنظور برآورد درصد زندهمانی در عرصههای نهالکاری شده برتری دارد و در مجموع، پیشنهاد میشود در عرصههای جنگلکاری از روش H (مساحت ثابت 13 درصد با ابعاد شبکه 70×100) استفاده شود. نتایج تجزیه و تحلیل واریانس یکطرفه و آزمون دانکن انجام شده بین روشهای مختلف نمونهبرداری نیز تأیید کننده این موضوع بود.
