گونهشناسی تفاسیر عرفانی و تحلیل آنها
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری الهیات؛ علوم قرآن و حدیث، دانشکده الهیات، دانشگاه مازندران.
2 دکترای تخصصی الهیات، علوم قرآن و حدیث از دانشگاه تهران؛ دانشیار علوم قرآن و حدیث دانشگاه مازندران
doi
10.22034/ksiu.2020.1203چکیده
هدف: هدف در نوشتار پیش رو، شناساندن انواع تفاسیر عرفانی به عنوان روشی در تفسیر و بیان گونهگون بودن این روش تفسیری بود. تقسیمبندی به همراه تحلیل گونهها، در حوزة آموزش و درک مطالب تفسیری مفید خواهد بود. روش: تحقیق حاضر با روش توصیفی- تحلیلی و با تکیه بر اسناد کتابخانهای تنظیم شده است. یافتهها: به دلیل ذو بطون بودن قرآن و انسان، تفسیر عرفانی دارای مراتب است. کتابهای روش تفسیری در تقسیمبندی تفاسیر عرفانی، به دو یا سه نوع از تفسیر عرفانی اشاره کردهاند. تفاسیر عرفانی از گذشته تا کنون، سیر تکاملی خویش را میپیمایند و باید شناخته شوند. نتایج: تفسیر عرفانی به دو دسته تقسیم میشود: عرفان عملی و عرفان نظری؛ عرفان عملی شامل تفسیر باطنی(کاملاً مخالف ظواهر (افراطی) و تا حدودی موافق ظواهر(اعتدالی)) و تفسیر صوفی شامل تفسیر رمزی، اشاری، کشفی، الهامی، ذوقی و تداعی معانی است. تفسیر نظری شامل تفسیر بر اساس عرفان نظری و تفسیر انفسی است.
