مطالعه تأثیر انواع بازداشتکنندههای پیریت و اسفالریت بر فلوتاسیون گالن درکانسنگ سرب و روی معدن کوشک
نویسندگان
1 استادیار پترولوژی، دانشگاه صنعتی سهند تبریز
2 کارشناس ارشد فرآوری مواد معدنی، دانشگاه صنعتی سهند تبریز
3 دانشگاه صنعتی سهند تبریز- عضو هیأت علمی دانشکده مهندسی معدن- گروه فرآوری مواد معدنی
doi
10.22034/ijme.2024.560899.1935چکیده
ذخیره معدن سرب و روی کوشک از جمله ذخایر سولفیدی کشور است که دارای دو مشخصه بارز درصد پیریت بسیار بالا و ناخالصی کربن آلی میباشد. از این رو، رقابت بین کانیهای اسفالریت، گالن و پیریت و جدایش انتخابی آنها در فلوتاسیون بسیار حائز اهمیت میباشد. در این پژوهش، به دلیل پایین بودن بازیابی سرب مدار فلوتاسیون کارخانهی فرآوری معدن سرب و روی کوشک، امکان بازداشت پیریت و نیز افزایش بازیابی سرب با استفاده از انواع بازداشتکنندهها مورد بررسی قرار گرفت. در آزمایشها بهمنظور بازداشت پیریت و اسفالریت در فلوتاسیون گالن و جدایش انتخابی سرب، از بازداشتکنندههای پیریت و اسفالریت شامل سیانید سدیم، سولفیت سدیم، متابیسولفیت سدیم، سولفات آهن، دکسترین، کبراکو، SHQ (40٪ سیلیکات سدیم + 40٪ سدیم فسفات + 20٪ کبراکو) و A3-3 (40٪ سیلیکات سدیم + 40٪ متابیسولفیت سدیم + 20٪ سولفات آلومینیوم) به طور مجزا استفاده شد نتایج آزمایشهای انجام یافته نشان دادند که هر کدام از بازداشتکنندهها به جز دکسترین، SHQ وA3-3 در مقدار مشخص، در بازداشت پیریت و اسفالریت و افزایش بازیابی سرب تأثیر معنیداری داشتند که دراین میان سیانید سدیم، متابیسولفیت سدیم و سولفات آهن بیشترین تأثیر را در بازداشت پیریت نشان دادند. علاوه بر سیانید سدیم، حداکثر بازداشت پیریت و اسفالریت و حداکثر عیار، بازیابی سرب در کنسانتره سرب به ترتیب با مصرف مجزای 600 گرم برتن سولفات آهن و 200 گرم برتن متابیسولفیت سدیم در حضور 200 گرم برتن کلکتور اتیل گزنتات پتاسیم و 10 گرم برتن کفساز MIBC حاصل شد. در مجموع تحقیق حاضر نشان داد که استفاده از بازداشتکننده غیر سیانیدی، از جمله سولفات آهن و متابیسولفیت سدیم نسبت به سایر بازداشتکنندههای مورد بررسی میتواند به طور مؤثرتری پیریت و اسفالریت را بازداشت کرده و موجب افزایش بازیابی سرب تا حدود 8 درصد نسبت به حالت بدون استفاده از بازداشتکننده گردد