بررسی تغییر ویژگیهای مورفو-فیزیولوژیکی نهالهای سرو شیراز، توت و ایلان تحت تنش شوری آب
نویسندگان
1 استادیار، گروه جنگلداری، دانشکده کویرشناسی دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
2 دانشجوی دکتری جنگل شناسی و اکولوژی جنگل، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، ساری، ایران
3 دانشیار، گروه جنگلداری، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، ایران
4 دانشیار، گروه جنگلداری، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، ایران
doi
10.29252/aridbiom.2021.2001چکیده
شوری آب و خاکیکیازعواملمهممحدودکنندهتوسعه فضای سبزدر مناطقگرموخشکایراناست .در این مطالعه برخی ویژگیهای مورفو- فیزیولوژیکی نهالهای سرو شیراز، توت و ایلان به تنش شوری آب در نهالستان سوکان سمنان بررسی شد. تعداد هشت سطح تیمار شوری آب صفر، 2، 4، 6، 8، 10، 12 و 14 dS/m در نظر گرفته شد. هفتهای دو بار به مقدار چهار لیتر آبیاری از تیر ماه تا شهریورماه انجام و در طول دوره آزمایش ویژگیهای مورفولوژیکی مانند ارتفاع نهال، قطر یقه هر 15 روز یکبار پس از شروع اعمال تیمار اندازهگیری گردید. در پایان آزمایش نمونههای برگ نهالها جمعآوری و به آزمایشگاه انتقال و صفات وزنتر و خشک ریشه و اندام هوایی، محتوی نسبی آب برگ و میزان عناصر سدیم و پتاسیم برگ بهروش شعلهسنجی، کلسیم و منیزیم برگ بهروش کمپلکسومتری، میزان نیتروژن برگ با استفاده از روش تیتراسیون و فسفر برگ به روش آمونیوم مولیبدات در آزمایشگاه اندازهگیری شدنتایج نشان داد که برای صفات ارتفاع نهال، قطر یقه، تعداد برگ، وزنتر و خشک ریشه و اندام هوایی و محتوی نسبی آب برگ، میزان عناصر سدیم، کلسیم، فسفر، منیزیم، نیتروژن و پتاسیم برگتیمارهای شوری و گونه در سطح یک درصد معنیدار بود. ولی اثر متقابل گونه و شوری برای کلیه صفات فوق در سطح یک درصد معنیدار و برای صفات قطر یقه و عناصر نیتروژن و پتاسیم برگ معنیدار نبود. بررسی نتایج مقایسه میانگینها نشان داد که با افزایش شوری میزان سدیم برگ افزایش ولی باقی صفات فوق کاهش یافت. نقطه حساس تغییرات صفات فوق اغلب در شوری 6 تا 8 dS/m به بالا بود که نشان میدهد گونههای مورد مطالعه میتوانند شوری تا حد مذکور را تحمل نمایند. در مقایسه از نظر کلیه صفات ارتفاع نهال، قطر یقه، تعداد برگ، وزنتر و خشکریشه و اندامهوایی و محتوی نسبی آب برگ، میزان عناصر سدیم، کلسیم، فسفر، منیزیم، نیتروژن و پتاسیم برگ در بین سه گونه به ترتیب گونههای توت و ایلان و سپس سرو شیراز بیشترین مقاومت به شوری را نشان دادند.