رابطۀ متغیرهای اقتصادی و افزایش سن ازدواج با رویکرد سیاست‌های کلی جمعیت

نویسندگان

1 استادیار، گروه مدیریت دولتی، دانشکدۀ مدیریت و حسابداری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

2 دانشیار، گروه علوم اجتماعی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه آیت‌الله العظمی بروجردی، بروجرد، ایران

doi
10.30507/jmsp.2021.112809
چکیده

یکی از مفاد مهم سیاست‌های کلی جمعیت ترویج و نهادینه‌سازی امر مقدس ازدواج است؛ زیرا ازدواج یکی از حساس‌ترین مقاطع زندگی انسان به‌شمار می‌آید که با انعقاد تعهد و پیمان مقدس قانونی، شرعی، اجتماعی و عاطفی، زندگی مشترک زن و مرد آغاز می‌شود و در پرتو آن، خانواده که یکی از قدیمی‌ترین نهادهای اجتماعی با عمری به‌درازای حیات بشر است، شکل می‌گیرد. بحران‌های خزنده‌ای همچون کاهش نرخ ازدواج، کاهش نرخ موالید و افزایش نرخ سالمندی درحال گسترش است که رشد کمّی و کیفی جمعیت را دچار مشکل کرده است. از آنجا که متغیر اقتصادی مهم‌ترین و مؤثرترین عامل تعیین‌کننده در ازدواج است و بی‌توجهی به آن باعث عدم تشکیل خانواده، کاهش باروری و حرکت به‌سمت پیری می‌شود، پژوهش حاضر که در سال 1398 انجام شده، رابطۀ متغیرهای اقتصادی و افزایش سن ازدواج را بررسی کرده است. روش تحقیق، میدانی با استفاده از تکنیک پیمایش و ابزار گردآوری داده‌ها پرسش‌نامه است. جامعۀ آماری پژوهش را تمام پسران 24 تا 35 سال مجرد شهر بروجرد تشکیل می‌دهد. نمونه‌گیری به‌روش تصادفی از نوع خوشه‌ای چندمرحله‌ای انجام شده و حجم نمونه 257 نفر است. یافته‌های پژوهش رابطۀ بین عوامل اقتصادی و افزایش سن ازدواج را تأیید می‌کند؛ درنتیجه هرچه شرایط اقتصادی و مادی جوانان، به‌عنوان بسترهای بنیادی برای ازدواج، مهیا باشد، تمایل ایشان به تشکیل زندگی مشترک بیشتر می‌شود.