بومیسازی علوم تربیتی در ایران؛ ضرورتها و چالشها
نویسندگان
1 عضو هیات علمی دانشگاه خوارزمی تهران
2 دانشجوی دکتری فلسفة تعلیم و تربیت، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه خوارزمی تهران.
3 دکترای فلسفه تعلیم و تربیت، دانشیار فلسفه تعلیم و تربیت، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی، تهران.
4 دکترای فلسفه تعلیم و تربیت، دانشیار فلسفه تعلیم و تربیت، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران.
doi
10.22034/ksiu.2020.1205چکیده
هدف: محققان در این مقاله به بررسی ضرورتها و چالشهای بومیسازی برنامة درسی علوم تربیتی در ایران پرداخته و نحلههای مختلف آن را در حوزة علوم تربیتی بررسی کرده است. روش: در پژوهش حاضر از روشهای تحلیل مفهومی و قیاس نظری استفاده شده است. یافتهها: در این رویکرد با تفکیک مفاهیم مختلف در گفتمان علوم تربیتی بومی، چهار مورد از مهمترین ضرورتهای بومیسازی برنامة درسی علوم تربیتی در ایران، شناسایی و مهمترین چالشهای آن استخراج شد که عبارتند از: 1) تفابل فرهنگ اسلامی ایرانی با فرهنگ غربی، 2) فقدان دانش اسلامی پایه در اساتید علوم تربیتی، 3) نبود برنامههای درسی بومی برای علوم تربیتی، 4) عدم حمایت برخی روشنفکران ایرانی از بومیسازی علوم تربیتی و 5) حجم زیاد ترجمهها به جای اقتباس در علوم تربیتی بومی. نتیجهگیری: نقد و بررسی ضرورتها و تحلیل جامعی از چالشهای بومیسازی علوم تربیتی نشان داد با دوری از هر گونه افراط و تفریط در دانش بومی و دانش جهانی میتوان در مواجهه با فرصتها و چالشهای پیش رو، تصمیمات بهتر و مؤثرتری اتخاذ کرد وگامی در مسیر بومیسازی برنامة درسی علوم تربیتی در ایران برداشت.
