مقایسه شاخص های فاصله ای و مبتنی بر کوادرات در تعیین الگوی پراکنش اسکنبیل هفت بندی در سیستان
نویسندگان
1 مربی، عضو هیأت علمی پژوهشکده کشاورزی دانشگاه زابل، ایران
2 استادیار گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی دانشگاه زابل، ایران
3 دانشجوی دکترای حشره شناسی کشاورزی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اراک، ایران
doi
10.29252/aridbiom.2019.1567چکیده
اسکنبیل هفتبندی (Calligonumpolygonoides) از جمله گیاهان بوتهای مقاوم به خشکی است. این گیاه نقش مهمی در بهبود مواد آلی و ساختار خاک، تثبیت شن و بادشکن در مناطق بیابانی سیستان و بلوچستان ایفا میکند. در پژوهش حاضر پراکنش گیاه اسکنبیل در سه منطقه استان سیستان و بلوچستان (زهک، تهلاب و جازموریان) با استفاده از شاخصهای فاصلهای (مربع T، هاپکینز، هولگیت، جانسون، زایمر و پیلو) و شاخصهای کوادراتی (تیلور، ایوواو، موریسیتا، K و نسبت واریانس به میانگین)ارزیابی شد.هدف ارزیابی الگوی پراکنش و انتخاب بهترین شاخص برای این ارزیابی بوده است. نمونه برداری از گیاه به روش تصادفی سیستماتیک انجام شد. بدین صورت که در هر منطقه، چهار ترانسکت 100 متری در داخل محدوده 5000 متر مربعی در نظر گرفته شد. در هر ترانسکت فاصله گیاهان نزدیک به نقاط تصادفی اندازهگیری و شمارش گیاهان داخل قطعات نمونه انجام و محاسبه شاخصها صورت گرفت. نتایج نشان دادکه الگوی پراکنش اسکنبیل در سیستان و بلوچستان به صورت تصادفی است. بهترین شاخصهای کوادراتی برای تعیین الگوی پراکنش این گونه، تیلور و موریسیتا و دربین شاخصهای فاصلهای پیلو و مربع Tارزیابی شد.نتایج کلی نشان داد که شاخصهای کوادراتی نسبت به شاخصهای فاصلهای از دقت بیشتر و عملکرد یکسانی در ارزیابی الگوی پراکنش این گیاه برخوردار هستند.
