ارائه الگوی توسعه صادرات پوشاک ایران

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری مدیریت بازرگانی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران

2 استادیار گروه مدیریت، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

3 استاد گروه مدیریت بازرگانی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
10.22034/jbar.2025.21435.4420
چکیده

پژوهش  حاضر، با هدف ارائه الگوی توسعۀ صادرات پوشاک ایران انجام‌شده است. پارادایم تحقیق، تفسیری و با رویکرد کیفی می‌باشد و از منظر هدف، از نوع پژوهش اکتشافی است. جامعه پژوهش، مدیران شرکت‌های تولیدکننده و صادرکننده پوشاک کشور ایران می‌باشند که از بین آن‌ها به روش نمونه‌گیری در دسترس، با مدیران برندهای برتر صنعت پوشاک کشور ایران به مصاحبه کانونی و عمیق پرداخته شد. پس از 15 مصاحبه، اشباع نظری حاصل گشت. نتایج مصاحبه‌ها، پس از طی فرآیندی (مشخص کردن واحدهای معنادار، کدهای اولیه، شناسایی مقولات و در انتها، یافتن مقولات محوری با استفاده از نرم‌افزار MAXQDA) به تدوین الگوی توسعه صادرات پوشاک ایران منجر گردید. بر این مبنا، مقوله‌های صادرات مستقیم، صادرات غیرمستقیم، تحریم‌ها و توان مالی، مقوله‌های اصلی و همچنین پیامدهای توسعه صادرات پوشاک ایران مشخص شدند. در مجموع 1648 واحد معنایی، 306 کد اولیه و 31 مقوله و 4 مقوله محوری شناسایی‌شدند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد توسعه صادرات پوشاک ایران از صادرات مستقیم و غیرمستقیم منشعب می‌گردد؛ به دلیل محدودیت‌ها، عوامل سیاسی و هزینه‌های ناشی از آن و بالا رفتن توان مالی شرکت‌ها از طریق کمک دولت به شرکت‌های درمانده؛ مشوق‌های مالیاتی؛ سرمایه‌گذاری برندهای مطرح در صنایع پوشاک کشور ایران،  می‌توانند بر صادرات مستقیم و غیرمستقیم تأثیر بگذارند. لذا، درصورتی‌که  صادرکنندگان توان مالی بالایی داشته باشند و اثر تحریم‌ها کاهش یابد، می‌توان چشم‌انداز خوبی را برای توسعه صادرات پوشاک ایران متصور شد.