تحلیل روند تعداد روزهای همراه با گرد و غبار در ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری بیابانزدایی، دانشگاه سمنان
2 استادیار اقلیم شناسی، گروه بیابانزدایی، دانشگاه سمنان
3 استادیار اقلیم شناسی، گروه بیابانزدایی، دانشگاه سمنان
doi
چکیده
یکی از شیوههای مناسب برای بررسی روند بیابانزایی و فرسایش بادی در مناطق خشک و فراخشک بررسی روند غبارناکی هوا به کمک شاخص تعداد روزهای طوفان گردوخاک (DDI) است. در این مطالعه دادههای 41 ایستگاه سینوپتیک که دارای دوره آماری کامل و طولانیتر هستند برای تجزیه و تحلیل سالانه حداکثر روزهای گردوغباردر یک دوره آماری مشترک (2005 - 1965) استفاده شد. روشهای آماری ناپارامتری من-کندال و ضریب همبستگی ρ اسپیرمن وخود همبستگی، برای تعیین کمیت معنیداری روند، مقدار روند و تغییر روند به کار گرفته شد. آزمونهای آماری من-کندال و ضریب اسپیرمن نتایج مشابهی را نسبت به روش خود همبستگی نشان دادند. نتایج آزمونهای آماری نشان داد که همه ایستگاههای مورد مطالعه دارای روند هستند، ولی از میان آنها فقط 26 مورد در آزمون من-کندال روند معنیدار داشتند (10 ایستگاه روند افزایشی و 16 ایستگاه روند کاهشی)، 27 ایستگاه در آزمون ضریب اسپیرمن معنیدار بودند (10 ایستگاه روند افزایشی و 17 ایستگاه روند کاهشی) و در آزمون خودهمبستگی 33 ایستگاه از 41 ایستگاه دارای روند معنیدار مثبت و منفی بودند. بیشترین شیب کاهشی روند در ایستگاه آبادان (92/1-) و کمترین شیب مربوط به ایستگاه تبریز و ارومیه (1/0-) بود. بیشترین شیب افزایشی نیزمربوط به ایستگاه ایرانشهر با 97/1 و کمترین در ایستگاه گرگان با 08/0 شناسایی شد.