تحریم برند در صنعت بانکداری
نویسندگان
1 استادیار گروه مدیریت بازرگانی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه حضرت معصومه(س)، قم، ایران
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی، دانشکده مدیریت و حسابداری، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران
3 دانش آموخته کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی، دانشکده مدیریت و حسابداری، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران
doi
10.22034/jbar.2023.19929.4298چکیده
تحریم برند یکی از مولفههای قوی منفی در نگاه به یک برند تعریف شده و نشانۀ خرید نکردن از آن برند و توصیههای منفی به دوستان راجعبه برند مورد نظراست که عملکرد برند را کاهش میدهد. لذا، هدف اصلی تحقیق حاضر، شناسایی و رتبه بندی عوامل موثر بر تحریم برند در صنعت بانکداری با استفاده از روششناسی آمیختۀ اکتشافی از نوع کیفی – کمی میباشد. جامعه آماری در بخش کیفی خبرگان است که با استفاده از روش گلوله برفی تعداد 16 نفر انتخاب شدند. در بخش کمّی نیز جامعه آماری شامل 384 نفر از مشتریان صنعت بانکداری در استان ایلام بود. ابزار گردآوری دادهها در بخش کیفی، مصاحبههای نیمه ساختار یافته و در بخش کمّی نیز ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه محققساخته میباشد. برای تجزیه و تحلیل دادههای بخش کیفی از تکنیک تحلیل مضمون و در بخش کمّی از روش معادلات ساختاری استفاده شد. براساس یافتهها، در مجموع برای تحریم برند در صنعت بانکداری 100 تم فرعی در قالب 14 تم اصلی شناسایی شد که عبارتند از؛ کیفیت خدمات، کیفیت تعامل، کیفیت پاسخگویی، تسهیلات، نرخ خدمات، فرهنگ ضعیف مشتریمداری، پارتیبازی، ناکارآمدی فعالیتهای بازاریابی و تبلیغات، عوامل محیطی، بوروکراسی و قوانین سختگیرانه، کمبود پرسنل، نگرش مدیران و ناکارامدی سیستم نوبتدهی. برای رتبهبندی عوامل شناسایی شده، از فن تحلیل سلسله مراتبی فازی استفاده شد. نتایج نشان داد کیفیت خدمات، فرهنگ ضعیف مشتریمداری و نرخ خدمات مهمترین عوامل مؤثر بر تحریم برند از سوی مشتریان در صنعت بانکداری میباشند.