بازشناسی مولفه های پایداری اجتماعی- فرهنگی در طراحی زنان معمار ایرانی (آثار منتخب سالهای1402-1382)
نویسندگان
1 استادیار گروه معماری، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران
doi
10.30465/ws.2025.49530.4179چکیده
پایداری اجتماعی-فرهنگی از جمله مولفههای اصلی توسعه پایدار بوده و با توجه به اهمیت آن در معماری به منظور ارتقای توسعه اجتماعی و هویت فرهنگی جامعه، این پژوهش با هدف دستیابی به اهداف پایداری در آثار معماران زن ایرانی به دلیل توجه ویژه آنها به ارزشهای اجتماعی-فرهنگی و نقش تعیین کنندهای که جنسیت از دیرباز در هویت اجتماعی و فرهنگی جامعه داشته، انجام شده است. مطالعه آثار برگزیده این معماران با رویکردی پایدار می تواند گامی موثر در شناخت و رفع مشکلات فرهنگی-اجتماعی باشد. ازاینرو مقاله حاضر به بررسی هشت اثر برگزیده معماران زن بنام ایرانی در فاصله سالهای 1382 تا 1402 از منظر پایداری فرهنگی-اجتماعی می پردازد. روش تحقیق این مقاله تطبیقی-تحلیلی میباشد که پس از شناخت ضوابط و معیارهای پایداری اجتماعی-فرهنگی، ویژگیهای آنها با بناهای منتخب با مقایسه تطبیقی، تحلیل می شوند. نتایج نشان میدهد که این بناها همگی بر اساس معیارهای پایداری اجتماعی-فرهنگی با تأکید برعدالت وتوسعه اجتماعی، مشارکت شهروندان، بومیگرایی، ارتباط با طبیعت و هماهنگی با بستر طراحی شدهاند. بررسی ویژگیهای مذکور در آثار انتخابی میتواند به مثابه راهبردی در طراحی به منظور دستیابی به اهداف توسعه پایدار باشد.