عوامل مؤثر در ریزازدیادی بادامکوهی (Amygdalus scoparia Spach.)
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران
2 عضو هیات علمی سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور
3 عضو هیات علمی دانشگاه آزاد، تهران
4 هیات علمی سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور
doi
چکیده
بادام کوهی (Amygdalus scoparia Spach.)، که توزیع گستردهای در مناطق وسیعی از کشور دارد، از ارزشهای زیستمحیطی و دارویی برخوردار است که به دلایل مختلف در معرض فرسایش ژنتیکی قرار گرفته و باید احیا شود. تکثیر رویشی پایههای برتر از این گونه مستلزم بهینهکردن روشهای مختلف از جمله ریزازدیادی است. در این پژوهش اثر ژنوتیپهای مختلف، هورمونپاشی قبل از برداشت نمونه از درخت و محیط کشت بر ویژگیهای مورد نظر در ریزازدیادی، (تعداد جوانه، تعداد شاخساره، طول شاخساره و شادابی نمونهها) مطالعه شدند. بر اساس نتایج حاصل، تاریخ نمونهگیری بعد از هورمونپاشی و ژنوتیپهای مورد استفاده بر همه صفات مطالعهشده اثر معنیداری داشتند. بهترین تاریخ نمونهگیری برای ریزازدیادی این گونه از نظر تعداد جوانههای جانبی تولیدی ده روز بعد از هورمون پاشی بود. ژنوتیپهای سهگانه از نظر تولید تعداد جوانه متفاوت بودند و واکنشهای متفاوتی بهشرایط عمومی ریزازدیادی نشان دادند. از نظر تعداد شاخه تولیدی، برداشتهای ده روز بعد از هورمونپاشی بیشترین تعداد شاخه را تولید کردند. بهطور کلی میتوان گفت که پایههای مختلف بادام واکنشهای متفاوتی به ریزازدیادی نشان دادند و ارائه یک محیط کشت واحدی که برای ژنوتیپهای مختلف آثار یکسانی داشته باشد نیاز به مطالعات گستردهتری دارد. هورمونپاشی قبل از نمونهبرداری بر روی درختان هدف و در تاریخ مناسب به نوعی میتواند این اثر را تعدیل کند. با این حال ژنوتیپ شماره 1 از نظر تعداد جوانه و طول شاخه نتیجه بهتری داشت و محیط کشت DKW هم از برتریهای نسبی برخوردار بود.
