رشد فقرزدا در مناطق شهری ایران (رویکرد تعیین کانون های سیاستگذاری بر اساس فعالیت ها و گروه های شغلی)
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای اقتصاد شهری و منطقهای دانشگاه رازی
2 دانشیار اقتصاد دانشگاه رازی
3 دانشیار اقتصاد دانشگاه رازی
doi
10.22034/ecoj.2022.52229.3075چکیده
هدف اصلی این مقاله اندازهگیری رشد فقرزدا در مناطق شهری ایران با استفاده از ماتریس چانونا (2020) و رتبهبندی دستههای فعالیت و گروههای شغلی در مناطق شهری ایران بر اساس رشد فقرزدا با تکنیک تاپسیس اقلیدسی میباشد. بدین منظور از دادههای هزینه و درآمد خانوارهای شهری ایران طی دوره 1398-1392 استفادهشده است. نتایج نشان میدهد که طی دوره تحت بررسی تنها دوره یکساله 1396-1395 رشد و توزیع درآمد هردو به نفع فقرا عمل کردهاند و رشد فقرزدا بوده است. لکن در دوره 1395-1394 باوجود رشد، فقر افزایشیافته و رشد فقرزا بوده است. در سایر سالها شاخص چانونا دال بر افزایش فقر بوده است. همچنین نتیجه الگوی تاپسیس نیز نشان میدهد که در میان دستههای فعالیت «فعالیتهای مالی و بیمهای» و در میان گروههای شغلی؛ گروه «کارمندان امور اداری و دفتری» در رتبه نخست فقرزدایی بر اساس معیارهای سهگانه رشد، فقر و نابرابری قرار میگیرند. بنابراین برای کاهش فقر توصیه میشود که در برنامهریزیها و سیاستگذاریهای اقتصادی به رشد و بازتوزیع درآمد توجه توأمان صورت گیرد؛ تا همچون دوره 1396-1395 فقر کاهش یابد. چراکه توجه تنها به رشد مانند دوره 1395-1394 میتواند فقر را در سطح کشور بیفزاید. بهعلاوه اگرچه که بهبود وضعیت توزیع درآمدها میتواند بهقدری باشد که حتی باوجود نبود رشد نیز، فقر کاهش یابد؛ اما در سایر دورههای یکساله بررسیشده میتوان مشاهده کرد که عدم توجه به رشد منجر به افزایش فقر در کشور گشته و تغییرات نابرابری بهتنهایی بر افزایش فقر فائق نیامده است.