رشد فقرزدا در مناطق شهری ایران (رویکرد تعیین کانون های سیاستگذاری بر اساس فعالیت ها و گروه های شغلی)

نویسندگان

1 دانشجوی دکترای اقتصاد شهری و منطقه‌ای دانشگاه رازی

2 دانشیار اقتصاد دانشگاه رازی

3 دانشیار اقتصاد دانشگاه رازی

doi
10.22034/ecoj.2022.52229.3075
چکیده

هدف اصلی این مقاله اندازه­گیری رشد فقرزدا در مناطق شهری ایران با استفاده از ماتریس چانونا (2020) و رتبه­بندی دسته­های فعالیت و گروه­های شغلی در مناطق شهری ایران بر اساس رشد فقرزدا با تکنیک تاپسیس اقلیدسی می­باشد. بدین منظور از داده­های هزینه و درآمد خانوارهای شهری ایران طی دوره 1398-1392 استفاده‌شده است. نتایج نشان می­دهد که طی دوره تحت بررسی تنها دوره یک­ساله 1396-1395 رشد و توزیع درآمد هردو به نفع فقرا عمل کرده­اند و رشد فقرزدا بوده است. لکن در دوره 1395-1394 باوجود رشد، فقر افزایش‌یافته و رشد فقرزا بوده است. در سایر سال­ها شاخص چانونا دال بر افزایش فقر بوده است. همچنین نتیجه الگوی تاپسیس نیز نشان می­دهد که در میان دسته­های فعالیت «فعالیت­های مالی و بیمه­ای» و در میان گروه­های شغلی؛ گروه «کارمندان امور اداری و دفتری» در رتبه نخست فقرزدایی بر اساس معیارهای سه­گانه رشد، فقر و نابرابری قرار می­گیرند. بنابراین برای کاهش فقر توصیه می­شود که در برنامه‌ریزی‌ها و سیاست­گذاری­های اقتصادی به رشد و بازتوزیع درآمد توجه توأمان صورت گیرد؛ تا همچون دوره 1396-1395 فقر کاهش یابد. چراکه توجه تنها به رشد مانند دوره 1395-1394 می­تواند فقر را در سطح کشور بیفزاید. به­علاوه اگرچه که بهبود وضعیت توزیع درآمدها می­تواند به‌قدری باشد که حتی باوجود نبود رشد نیز، فقر کاهش یابد؛ اما در سایر دوره­های یک­ساله بررسی‌شده می­توان مشاهده کرد که عدم توجه به رشد منجر به افزایش فقر در کشور گشته و تغییرات نابرابری به‌تنهایی بر افزایش فقر فائق نیامده است.