بررسی نگرش دانشجویان به آموزش الکترونیکی؛ مورد مطالعه دانشکدۀ زبان‌ها و ادبیات خارجی دانشگاه تهران

نویسندگان

1 استادیار دانشکده زبان‌ها و ادبیات خارجی، دانشگاه تهران

2 استادیار دانشکده زبان‌ها و ادبیات خارجی، دانشگاه تهران

doi
10.52547/irphe.28.2.129
چکیده

به دنبال شیوع ویروس کرونا در دنیا، آموزش الکترونیکی در دانشگاه‌های ایران رواج یافت. هدف این مطالعه بررسی نگرش دانشجویان رشتۀ زبان‌ها و ادبیات خارجی دانشگاه تهران در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد به این گونه آموزش بود. با این هدف و بر اساس الگوی پذیرش فناوری دیویس، متناسب با رشتۀ نامبرده، پرسشنامه‌ای محقق- ساخت با 74 سؤال، متضمن 3 شاخص اصلی «تلقی از سودمندی»، «تلقی از سهولت دسترسی»، «تمایل به استفاده در آینده» و 6  زیرشاخص در خصوص آموزش الکترونیکی زبان تهیه شد. 166 دانشجو به پرسشنامۀ الکترونیکی پاسخ دادند و میزان آلفای کرونباخ برای شاخص‌ها عبارت از سودمندی 971/0، سهولت استفاده 972/0 و تمایل به استفاده در آینده 94/0 بود. برای تحلیل یافته‌ها از آزمون‌های t یک‌گروهی و دوگروهی و آزمون تحلیل واریانس یک‌راهه و آزمون رتبه‌بندی فریدمن استفاده شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که سطح سه شاخص اصلی پژوهش در میان دانشجویان هر دو مقطع در کلیۀ رشته‌ها پایین‌تر از حد متوسط است؛ یعنی از نظر دانشجویان آموزش الکترونیکی قابل دسترس و سودمند نیست و در کل، آنان نگرش مثبتی به این­ گونه آموزش ندارند. طبق نتایج، دانشجویان بر این باورند که آموزش الکترونیکی آنان را به استقلال در یادگیری سوق داده، اما علی‌رغم دسترسی آسان به امکانات و ابزارهای سامانۀ یادگیری الکترونیکی، تعامل سازنده میان استادان و دانشجویان شکل نگرفته است. تفاوت‌های بسیاری نیز در نگرش دانشجویان دو مقطع وجود داشت؛ از نظر دانشجویان کارشناسی ارشد استفاده از سامانۀ یادگیری و پرورش مهارت‌های زبانی در کلاس‌ها نسبت به دانشجویان کارشناسی آسان ­تر بوده است.