فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

طبق آمار، تنهازیستی در ایران در حال افزایش است و تقریباً دوسوم از خانوارهای تک‌نفره در ایران را زنان تشکیل می‌دهند. این آمار در کشور ما که در آن خانواده نهادی مقدس تلقی شده و محدودیت‌های زیاد فرهنگی و اجتماعی برای زنان وجود دارد، موضوعی قابل تأمل است. با وجود این تغییر جمعیتی، زندگی انفرادی تقریباً در عرصه عمومی بازنمایی نمی‌شود. هدف این پژوهش این است که به شناختی عمیق و درونی از زمینه‌ها، انگیزه‌ها و معانی این جدازیستی برای دختران و زنان ایرانی دست یابد. تجزیه و تحلیل داده‌ها بر اساس مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با 20 زن ساکن شهر تهران، به روش نظریه مبنایی انجام شد. پدیده محوری «تنهایی ترمیم‌کننده» شناسایی شد که به افراد کمک می‌کند تا «کشف کنند چه کسی هستند و چه چیزی به آن‌ها معنا و هدف می‌دهد». یافته‌ها نشان می‌دهد که التیام و ترمیم حاصل از این تنهایی منجر به خودشناسی و محافظت از خود برای افراد می‌شود. تنهازیستی‌ای که این دختران به صورت سیال اختیار می‌کنند به آن‌ها این امکان را می‌دهد که حریم شخصی خوشان را توسعه داده و به آن ارزش و اعتبار بخشند و بنابراین نوعی فردگرایی است که ناظر به توجه و حساسیتی است که آن‌ها به عاملیت‌شان دارند.