روایت زنانِ کار در متروی تهران در میانهی اپیدمی کرونا
نویسندگان
1 دکتری جامعه شناسی و مدرس دانشگاه ازاد اسلامی، تهران، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد جامعه شناسی دانشگاه علامه طباطبائی
3 عضو هیئت علمی گروه جامعهشناسی دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.30465/ws.2023.41274.3559چکیده
مقاله حاضر معطوف به توجه به این گروه شغلی شد، سوال اصلی این است زنانِ خردهفروش مشغول در مترو چه روایتی از کار در دوره اپیدمی کرونا و مصایب آن دارند؟ پژوهش حاضر به لحاظ نظری به برخی مفاهیم همانند زندگی شغلی و جنسیت، فقر و طرد اجتماعی، امنیت و احساس امنیت اجتماعی توجه دارد. روش انجام تحقیق، تحلیل تماتیک است. میدان پژوهش را زنان خرده فروش در متروی شهر تهران تشکیل می دهد که در ایام اپیدمی کرونا و بویژه موجهای نخستین آن (سال 1399) مشغول به فعالیت بودهاند، فرایند اشباع دادهها با انجام 21 مصاحبه با زنان امکانپذیر شده است. مهمترین تمهای مقاله حاضر عبارتند از حرمتشکنیهای شغلی و پناه به مترو، زمینه معیشتی شکننده و آسیبپذیر زنان، نگاه تحقیرآمیز دیگران، چالش با مأموران و چالشهای مضاعف زنان کار در مترو در اپیدمی کرونا. نتایج تحقیق از «ناامنی فراگیر» و ناپایداریهای کاری زنان خردهفروش در کسبوکارهای مترو حکایت دارد، ماهیت این ناامنی فراگیر به عضویت آنان در لایههای پایینی جامعه و سطوح سرمایه های پایین آنان، انواع شرایط نامساعد بیرونی برای کار، جابجاییها و امنیت شغلی، تورم و افزایش قیمتها، کاهش مقدار درآمدی، عدم حمایتهای بیمه ای، شوک اپیدمی کرونا و فشارهای خانوادگی بر میگردد.