رسالت شعر و شاعری در مصیبتنامه عطار، شاعری از خراسان، مهد شعر فارسی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی گرایش ادبیات غنایی دانشگاه تربیت مدرس
2 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تربیت مدرس
3 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تربیت مدرس
doi
10.22034/fakh.2025.519558.1731چکیده
عطار نیشابوری، شاعر و عارف قرن ششم و اوایل قرن هفتم هجری، نظریههای جامعی دربارهی رسالت شعر و شاعری دارد. خراسان مهدِ شعر فارسی دری است؛ از این جهت، در شکلگیری نظریهی شعری فارسی تأثیر بسزایی داشته است. یکی از مهمترین آثار عطار مصیبتنامه است که در آن شعر بیرون از جهان شعری و با دیدی فلسفی روایت شده است. پژوهش حاضر، که به شیوهی توصیفی ـ تحلیلی انجام شده، مقولهی رسالت شعر و شاعری از دیدگاه عطار در مصیبتنامه را بهطورکامل تحلیل و طبقهبندی کرده است. پس از بررسی مصیبتنامه و استخراج ابیات موردنظر، اشعار موجود در چهار دسته طبقهبندی شدند که عبارتاند از: 1. رسالت شعر و شاعری در برابر مخاطب که شامل توجه به نگرش دینی و ظرف وجودی مخاطب است؛ 2. رسالت شعر و شاعری در برابر شاعر که شامل توجه به توسعهی وجودی او و فارغ بودنش است؛ 3. رسالت شعر و شاعری در برابر شعر که نخستین آن، پرهیز از تکلّف است و سپس در دو دستهی کلی رسالت صوری و محتوایی بررسی شده است. رسالت صوری شامل عروض و قافیهدانی است و زیرمجموعههای رسالت محتوایی عبارتاند از: رسالت شرعی، حکمی، پرهیز از مدح، هزل و بکرسرایی؛ 4. رسالت شعر و شاعری برای ملزم کردن شعر و شاعر به خاموشی در برخی امور که این مقوله در دو دستهی حکیمانه و عارفانه بررسی شده است.