مناسبات کارگری در کارخانهی قند آبکوه (1315-1325ش) به روایت اسناد آستان قدس رضوی
نویسندگان
1 استادیار گروه تاریخ، دانشکده ادبیات، دانشگاه نیشابور، نیشابور، ایران
doi
10.22034/fakh.2025.504544.1714چکیده
در دورهی پهلوی اول به دنبال سیاستهای اقتصادی و در روند صنعتی شدن کشور کارخانههایی در شهرهای مختلف ایران پدید آمد. در این میان، کارخانه های قند و شکر جایگاه ویژهای داشت. هدف از تأسیس این کارخانهها دستیابی به استقلال اقتصادی و سیاسی در برابر دولت روسیه بود. در کارخانهی قند آبکوه که در 1315ش شروع به کار کرد، افرادی بهعنوان کارگر، کارمند و کشاورز، استخدام شدند. این نوشتار بر آن است تا با تکیه بر روش تحقیق تاریخی و با استفاده از اسناد آرشیوی و مجموعه مصاحبههای تاریخ شفاهی موجود در آستان قدس رضوی به بررسی وضعیت رفاهی، آموزشی و بهداشتی کارگران و مناسبات آنها با کارفرمایان در این کارخانه بپردازد. یافتههای پژوهش نشان میدهد مسئولین کارخانهی قند آبکوه تا حد امکان انتظارات معیشتی و رفاهی کارکنان را مرتفع کردهاند و مدیران آن گامهای اساسی در حوزهی بهداشت و درمان، آموزش، و بهطور کلی، رفاه کارکنان برداشتهاند. در امور مالی نیز بازرسان نظارت شدیدی را بر قراردادهای خرید، سرمایهگذاریها، نحوهی کشت کشاورزان و خرید بذراعمال میکردند که در اسناد بازتاب پیدا کرده است.