نقش خودپنداره بر کیفیت زندگی و مهارتهای اجتماعی دانشجویان افغانستانی دانشگاه بیرجند
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد روانشناسی. دانشگاه پیام نور . تهران . ایران
2 استادیارگروه علوم تربیتی.دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی .دانشگاه پیام نور. تهران. ایران
3 استادیار گروه جامعه شناسی . دانشکده علوم اجتماعی. دانشگاه پیام نور . تهران. ایران
doi
10.22034/fakh.2025.477287.1685چکیده
خودپنداره یکی از مفاهیم کلیدی در روانشناسی محسوب میشود و مجموعهای از باورهای مثبت یا منفی است که شخص نسبت به خود دارد. با توجه به نگرانیها و دغدغههای یک تبعهی خارجی در حال تحصیل در ایران، مطالعه و بررسی خودپندارهی شکلگرفته دارای اهمیت به نظر میآید؛ برایناساس هدف پژوهش حاضر بررسی رابطهی بین خودپنداره با دو متغیر کیفیت زندگی و مهارتهای اجتماعی دانشجویان افغانستانی دانشگاه بیرجند است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی، روش آن توصیفی و از نوع همبستگی است. جامعهی مورد بررسی شامل دانشجویان افغانستانی مشغول به تحصیل در دانشگاه بیرجند به تعداد470 نفر بوده است که از این تعداد 212 دانشجو به روش دردسترس انتخاب شدند. دادههای پژوهش به کمک آزمون خودپندارهی تنسی با ضریب پایایی 92/0، پرسشنامهی کیفیت زندگی 26 آیتمی (WHOQOL-BREF) با ضریب پایایی 82/0 و پرسشنامهی مهارتهای اجتماعی ایندربیتزن و فوستر با ضریب پایایی 84/0 گردآوری و با آزمون رگرسیون چندمتغیری تحلیل شدند. یافتهها نشان میدهد خودپنداره با مجموعه مؤلفههای کیفیت زندگی در سطح 05/0P< و با مجموعه مؤلفههای مهارتهای اجتماعی در سطح 05/0P< رابطهی معناداری دارد. همچنین خودپنداره به صورت همزمان با مؤلفههای دو متغیر کیفیت زندگی و مهارتهای اجتماعی رابطهی معناداری در سطح 05/0P< دارد. پس میتوان، با بهبود کیفیت زندگی و افزایش مهارتهای اجتماعی این گروه از دانشجویان، خودپندارهی آنان را تحتتأثیر قرار داد. پیشنهاد میشود پژوهشگران علاقهمند به بررسی خودپنداره و عوامل مؤثر بر آن در میان دانشجویان افغانستانی به روش عمیقتر کیفی بپردازند.