کاربرد سلاحهای بیولوژیک از منظر حقوق بشردوستانه بینالمللی و اسلام
نویسندگان
1 استادیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه قم، قم، ایران
2 دانشیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه قم، قم، ایران.
3 دکترای حقوق بینالملل، دانشکده علوم انسانی و حقوق، دانشگاه آزاد خوراسگان اصفهان.
doi
10.22091/csiw.2024.7085.2110چکیده
سلاحهای بیولوژیک، عمدتاً همان سلاحهایی هستند که در عملیاتهای نظامی کاربرد دارند. تنها فرق این سلاحها در این است که به جای مواد منفجره از عوامل بیولوژیک استفاده میشود. عوامل بیولوژیک، موجودات زنده و ریزی هستند که زیست موجودات زنده را در معرض خطر قرار میدهند و جدا از شرایط زندگیشان موادی ترشح میکنند که موجب بیماری یا حتی مرگ در انسانها و حیوانات و گیاهان میگردند. این عوامل، با توجه به ویژگیهای منحصربهفردی که دارند کاربردشان تهدید جدی برای سلامت انسانها و صلح و امنیت جامعه جهانی محسوب میگردد. نتایج این بررسی که با شیوه توصیفیتحلیلی انجامگرفته نشان میدهد با توجه به اینکه سلاحهای بیولوژیک در زمان ظهور اسلام به شکل امروزی وجود نداشته، ولی مبنای نظری مورد قبول در منع بهکارگیری و استفاده از اینگونه سلاحها مبتنی بر قواعد نسبتاً مشابه در نظام حقوق بشردوستانه بینالمللی و شریعت اسلام است و برای ممنوعیت بهکارگیری اینگونه سلاحها همچنان که ممکن است به اسناد حقوق بشردوستانه بینالمللی استناد کرد میتوان به آموزههای اسلامی و احکام شریعت توسل جست. احکام و قواعدی که ناظر بر موازین حقوق بشردوستانه و حقوق بشر و منطبق بر شریعت عقلانی و مصالح جامعه بشری است.