آسیب شناسی نشاط و پویایی علمی در مراکز علمی و دانشگاهی: مطالعه ای با رویکرد پدیدارشناسی
نویسندگان
1 دانش آموخته / دانشگاه تهران
2 عضو هیأت علمی / دانشگاه تهران
doi
چکیده
(صحت مطالب مقاله بر عهده نویسنده است و بیانگر دیدگاه مجمع تشخیص مصلحت نظام نیست) شادی و نشاط، بنیادیترین مفهوم در روانشناسی مثبتگرا و از مهمترین عوامل بالندگی و تعالی در مراکز علمی است. اساتید و دانشجویان به عنوان سرمایههای انسانی و پیشگام در تحول جوامع، برای انجام رسالتهای خود، به محیط و روحیهای شاد نیازمندند. فقدان اجماع در تعریف و تعیین مصادیق واقعی نشاط و پویایی علمی در مراکز علمی و دانشگاهی و حساسیت این پدیده، موجب شد تا در پژوهش حاضر، آسیبهای موجود و محتمل در پدیده نشاط و پویایی علمی در مراکز علمی و دانشگاهی مورد واکاوی قرار گیرد. دادهها با استفاده از نمونهگیری هدفمند و مصاحبه نیمه ساختاریافته با 22 مشارکتکننده گردآوری شد و به روش کُلایزی تحلیل گردید؛ در چهاردهمین مصاحبه، اشباع نظری دادهها حاصلشد اما بهمنظور اعتباربخشی یافتهها، مصاحبهها تا بیست و دومین نفر ادامه یافت. نتایج حاصل از این مطالعه به اساتید شرکت کننده در این پژوهش ارائه و نتایج مطالعه، تأیید شد.یافتهها به شناسایی و طبقهبندی شاخصهای نشاط و پویایی علمی و ارائه تعریفی مرجع از "نشاط و پویایی علمی" منتج گردید. همچنین مقایسه وضعیت موجود نشاط و پویایی علمی با وضعیت مطلوب ترسیمشده، موجب بازنمایی فاصله قابل توجه نشاط و پویایی حاکم بر مراکز علمی و دانشگاهی فعلی کشور با نشاط و پویایی علمی ممکن و مطلوب گشت. در نهایت ضمن شناسایی علل احتمالی بروز اُفت نشاط و پویایی علمی در مراکز علمی و دانشگاهی، راهکارهایی عملیاتی برای برونرفت از این وضعیت و زمینهسازی حرکت در مسیر« مرجعیت علمی» ارائه شد.
