اثربخشی درمان شناختی_رفتاری بر کممیلی جنسی در زنان
نویسندگان
1 استاد تمام، گروه مشاوره، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری راهنمایی و مشاوره، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران.
3 دانشیار، گروه سنجش و اندازه گیری، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.
doi
10.30465/ws.2021.36131.3282چکیده
عدم تمایل به ارتباط جنسی در زنان، سبب بروز آسیبهای روانشناختی و هیجانی متعدد در این افراد و کاهش رضایت زناشویی و افزایش فرسودگی زناشویی میشود. بر همین اساس پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان شناختی_رفتاری بر کممیلی جنسی در زنان انجام گرفت. روش پژوهش حاضر نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل زنان با کممیلی جنسی شهر تهران در سال 1397 بود. در این پژوهش تعداد 24 زن دارای کممیلی جنسی با روش نمونهگیری داوطلبانه انتخاب و با گمارش تصادفی در گروه-های آزمایش و کنترل گمارده شدند (در هر گروه 12 زن). زنان حاضر در گروه آزمایش به مدت 8 جلسه طی دوماه به صورت هفتهای یک جلسه 90 دقیقهای تحت درمان شناختی_رفتاری قرار گرفتند. در این پژوهش از پرسشنامه تمایل جنسی (هالبرت، 1992) استفاده شد. دادههای حاصل از پژوهش به شیوه تحلیل واریانس مختلط با استفاده از نرمافزار آماری 23SPSS تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که درمان شناختی_رفتاری بر کممیلی جنسی در زنان تأثیر معنادار دارد (p <0/001). بدین صورت که این درمان توانسته منجر به کاهش کممیلی جنسی در زنان شود.