تحلیل جنسیتی سیاست گذاری آموزش در ایران پساانقلاب
نویسندگان
1 دانشیار سیاست گذاری اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبائی
2 دانشجوی دکترای رفاه اجتماعی ،گروه تعاون و رفاه اجتماعی, علوم اجتماعی, علامه طباطبایی, تهران, ایران
doi
10.30465/ws.2021.29640.2923چکیده
هدف این مقاله شناسایی رویکردهای جنسیتی حاکم بر مجموعه سیاستهای آموزش عمومی و عالی بعد از انقلاب اسلامی با استفاده ازرویکرد تحلیل جنسیتی و روش تحلیل محتوای کیفی است. نتایج مطالعه نشان میدهد که رویکردهای جنسیتی مختلفی در حوزه آموزش از رویکرد تفاوت محور و دوستدار خانواده تا رویکرد تشابه در قدرتبخشی و به عبارتی رویکرد جنسیتی دوستدار زنان در سیاستها قابل شناسایی است. در سیاستگذاری آموزش عمومی جریان رویکردها از تمایز حداکثر به تشابه حداکثری و تمایز کمتر تحت تأثیر گفتمان حاکم بر جامعه و برآیند آن در گفتمان حاکم بر سیاستگذاری بوده است. اما در حوزه آموزش عالی به سبب ارتباط آن با اشتغال و تقسیمبندیهای تمایز محور جنسیتی این حوزه، رویکرد جنسیتی بر مدیریت جنسیتی فضای آموزشی مبتنی بوده است، اما این رویکرد نیز تحت تأثیر تحولات گفتمان حاکم بر جامعه تعدیل یافته است.