ارائه الگوی مربیگری ویژه مدیران روابط عمومی پتروشیمی ‏ها (مطالعه موردی منطقه پارس جنوبی (عسلویه))

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری مدیریت ارتباطات و رسانه، دانشکده علوم مدیریت ارتباطات، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز، تهران، ایران

2 استاد ، گروه مدیریت ارتباطات و رسانه،دانشکده علوم مدیریت ارتباطات، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز، تهران، ایران

3 دانشیار،گروه مدیریت ارتباطات و رسانه،دانشکده علوم مدیریت ارتباطات، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز، تهران، ایران

doi
10.22034/rcc.2025.2061058.1222
چکیده

هدف از مقاله حاضر ارائه الگوی شایستگی‏‌های مربیگری در خصوص مدیران روابط عمو‌‌می‌مجموعه پتروشیمی‌عسلویه می‌باشد. به دلیل عدم وجود مدل و الگوی مربیگری مناسب در روابط عمومی شرکت‌های پتروشیمی عسلویه، این مجموعه‌ها با چالش‌هایی نظیر کاهش خلاقیت و ظرفیت‌های پنهان نیروی انسانی روابط عمومی، عدم توسعه توانمندی‌ها و مهارت‌های شناختی و رفتاری، کاهش رضایت شغلی کارکنان، و فقدان آگاهی، مسؤولیت‌پذیری، خودباوری، و رویکرد راه‌حل‌محور و عمل‌گرایانه در نیروی انسانی روابط عمومی مواجه هستند. هدف اصلی این مقاله؛ طراحی مدل شایستگی های مربیگری عملکرد ویژه مدیران روابط عمومی صنعت پتروشیمی است. مطالعه حاضر از بعد هدف کاربردی-اکتشافی می‏باشد. جمعیت نمونه در شیوه کیفی 20 نفر و در شیوه کمی‌160 نفر از مدیران، مسئولین و نخبگان شاغل و بازنشسته روابط عمو‌‌می‌مجموعه پتروشیمی‌عسلویه می‏باشند. ابزار پژوهش در شیوه کیفی مصاحبه و پرسشنامه دلفی و در شیوه کمی‌‌ پرسشنامه اچیو است. یافته‏‌های پژوهش حاکی از آن است که خبرگان روی سه بعد فردی، اجتماعی و سازمانی با توافق 100% اتفاق نظر دارند بعد فردی شامل 8 شاخص، بعد اجتماعی شامل 6 شاخص و بعد سازمانی شامل 5 شاخص است. مدل شایستگی‌ها بر اساس اجماع نظر خبرگان شامل 17 شاخص شخصیت، نگرش، رفتار و منش، پویایی، مسئولیت پذیری و نظم، مشارکت، تفکر استراتژیک، سواد، هوش و توانمندی شناختی، مهارت ارتباط، نوع دوستی، ساختار سازمان، قانونمندی و آشنایی به قانون، برنامه‌ریزی گروهی، منزلت و جایگاه، طراحی و برنامه ریزی می‏باشد. نتایج آزمون نشان داد که مقدار ضریب مسیر عوامل فردی بر مدیریت عملکرد برابر با 190/0 مقدار ضریب مسیر عوامل اجتماعی بر مدیریت عملکرد برابر با 267/0 مقدار ضریب مسیر عوامل سازمانی بر مدیریت عملکرد برابر با 397/0 می‌باشد. به این معنا که عوامل بر مدیریت عملکرد تأثیر مثبت و معناداری دارند و مدل طراحی شده مورد تایید می‏باشد.