ارزیابی سیاست‌های صیانت و توسعه پایدار حریم منطقه شهری تهران

نویسندگان

1 استادیار گروه جغرافیا، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

2 دانشجوی دکتری، جغرافیا وبرنامه ریزی شهری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

3 استاد گروه جغرافیا، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران ، ایران.

doi
10.22034/jiga.2025.2064487.1421
چکیده

حریم منطقه شهری تهران، محدوده‌ای با وسعت 5920 کیلومتر مربع، به‌عنوان ضربه‌گیر گسترش بی‌رویه شهر، نقشی حیاتی در حفظ تعادل اکولوژیکی، امنیت زیستی، منابع آبی، و پایداری محیطی ایفا می‌کند. سیاست‌های صیانت و توسعه پایدار حریم تهران با هدف مدیریت توسعه کالبدی، کنترل مهاجرت، حفاظت از منابع طبیعی، و جلوگیری از گسترش سکونتگاه‌های غیررسمی تدوین شده‌اند. این سیاست‌ها شامل ایجاد کمربند سبز، محدودیت ساخت‌وساز در مناطق کشاورزی و کوهستانی، توسعه شهرهای جدید، و تقویت حمل‌ونقل عمومی برای کاهش تمرکزگرایی است. با این حال، چالش‌هایی نظیر نبود هماهنگی نهادی، سوداگری زمین، و فشار تقاضای سکونت، اجرای این سیاست‌ها را با مشکل مواجه کرده است. این پژوهش با هدف ارزیابی کارآمدی 33 سیاست صیانتی و توسعه‌ای حریم تهران، بر اساس 96 معیار در پنج دسته (ماهیت سیاست، مجریان، ساختار اجرایی، شرایط محیطی، و منابع) انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که این سیاست‌ها عمدتاً در حد اسناد باقی مانده و به دلیل ضعف در انسجام نهادی، نظارت میدانی، و شفافیت اطلاعات، اثربخشی محدودی داشته‌اند. برای بهبود، ایجاد نظام حکمرانی یکپارچه، تشدید نظارت هوشمند با استفاده از فناوری‌هایی مانند GIS، و ارائه مشوق‌هایی برای حفظ کاربری‌های مجاز ضروری است. بدون این اصلاحات، خطر فروپاشی زیست‌محیطی و از دست رفتن کنترل توسعه پیرامونی تهران جدی خواهد بود. این پژوهش بر ضرورت بازنگری سیاست‌ها با رویکردی آینده‌نگر، مشارکتی، و مبتنی بر عدالت فضایی تأکید دارد.