بازتاب قرآن و حدیث در دفتر دوم «مقامات الأبرار» محمدحسین آیتی بیرجندی
نویسندگان
1 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران.
doi
10.22034/fakh.2024.482153.1691چکیده
مقامات الأبرار یکی از آثار ارزشمند و منشآت زیبای فقیه برجسته، محمّدحسین آیتی گازاری است، که آن را، در قالب مثنوی مشتمل بر پنج دفتر، به رشتهی نظم کشیده و هر دفتر را به موضوعی ویژه اختصاص داده است. آنچه در این پژوهش مورد تأمّل و بررسی قرار گرفته، دفتر دوم این منظومه، با عنوان «مدرسه الحکمه» میباشد که شاعر با بهرهگیری از آیات قرآن و احادیث شریفهی معصومین، حکمتهایی درسآموز و پنددهنده به مخاطبان ارائه میدهد. مقالهی حاضر با استفاده از روش توصیفی ـ تحلیلی، سعی نموده به سؤال محوری پژوهش، ناظر به کنکاش لفظی و محتوایی موضوعات مواج در دفتر دوم مقامات الابرار، پاسخ دهد. نتایج پژوهش مبیّن این نکته است که شاعر، به لحاظ ساختار، داستان «یوزاسف و بلوهر» را که علامه مجلسی از آن تعبیر به گنجینهی حکمت نموده، در تعداد 2850 بیت با عناوینی متناسب تنظیم کرده و در هر قسمت به اقتضای موقعیت، تلمیحی لفظی یا محتوایی به آیات قرآن یا حدیث داشته است که بسامد لفظی آن بیش از نیمی از مجموع ابیات را دربر میگیرد. محتوای ابیات نیز ـ با بیشترین بسامد ـ دربردارندهی مضامین قرآنی و حدیثی است؛ به گونهای که قسمت اعظم ابیات در حیطهی موضوعات مختلف اخلاقی و تربیتی آمیخته به معانی و محتوای قرآن بیان شده است که برآیند آن در تصویر حکمتهایی اخلاقی و تربیتی تجلّی یافته و در واقع میتوان آن را منظومهای بینظیر در باب تربیت و اخلاق برشمرد.