چالش های مدیریت منابع آبی و حفظ اکوسیستم درحوضه دریاچه ارومیه
نویسندگان
1 دانشیارگروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه مراغه، ایران.
2 دانشیارگروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه مراغه، ایران.
3 دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، مدرس دانشگاه، دانشگاه مراغه، ایران.
doi
10.22034/jiga.2025.2054560.1384چکیده
دریاچه ارومیه، بزرگترین دریاچه داخلی ایران، در سالهای اخیر به علت کاهش چشمگیر سطح آب دریاچه در نتیجه تغییرات اقلیمی، فعالیتهای انسانی و احداث سدهای متعدد در حوضه آبریز آن با بحران خشکی روبرو شده است. این تحقیق به منظور شناسایی علل خشک شدن دریاچه ارومیه، از دادههای ماهوارهای استفاده کرده و به تحلیل عوامل انسانی و طبیعی تأثیرگذار بر کاهش سطح آب دریاچه میپردازد. تغییرات اکوسیستم و مساحت دریاچه با بهرهگیری از تصاویر سنتینل (2017 و 2023) و روش NDVI مورد بررسی قرار گرفته است. بر اساس تجزیه و تحلیل دادهها مشخص شده است که اراضی ساختوساز که در سال 2017 حدود 09/133796 هکتار بوده، در پایان دوره به 40/188779 هکتار، اراضی باغی از 88/5696 هکتار در سال 2017 به 38/6744 هکتار در سال 2023 و اراضی زراعی نیز از 07/979333 هکتار در سال 2017 به 62/1380279 هکتار در سال 2023 افزایش یافته است. همچنین میزان آب از 55/134726 هکتار در سال 2017 به 57/49401 هکتار در سال 2023 کاهش یافته است. همچنین نقشه های NDVI حوضه دریاچه ارومیه در بازة زمانی 2017 تا 2023 بیانگر این است، مقدار عددی این شاخص در سال 2017 بین 810/0 تا 018/0 و برای سال 2023 مقدار عددی بین 834/0 تا 112/0- را نشان می دهد که به علت افزایش اراضی باغی و زراعی، حجم وسیعی از آب حوضه ارومیه خشک شده است. از سوی دیگر در اطراف حوضه دریاچه ارومیه به دلیل بهرهبرداری از 39 سد، آب ورودی دریاچه به شدت کاهش یافته است.. نتایج نشان میدهد خشک شدن و کاهش سلامت اکوسیستم حوضه دریاچه ارومیه ناشی از سه عامل اصلی زیر است: توسعه ناپایدار بخش کشاورزی، ساخت سدهای متعدد در اطراف دریاچه برای بهرهبرداری از آب حوضه و تشدید تغییرات اقلیمی به همراه وقوع خشکسالی، که از جمله عوامل دیگر به شمار میروند.