جراحی زیبایی و اختیار جدایی زوجه در نظام حقوقی ایران

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد حقوق خانواده- دانشگاه امام صادق(ع)- پردیس خواهران

2 دکتری فقه و حقوق خصوصی دانشگاه شهید مطهری(ره)؛ استادیار گروه حقوق دانشگاه امام صادق(ع)؛ وکیل پایۀ یک دادگستری و مدیر اندیشکدۀ محقّق

doi
10.30465/ws.2021.31822.3056
چکیده

به جهت شیوع جراحی زیبایی به‌معنای عملیات و اقدامی که صرفاً به‌منظور ارتقای زیبایی شکل اعضای دارای ساختار طبیعی بدن فرد انجام می‌شود، این عمل می‌تواند با انحلال عقد نکاح مرتبط گردد. گاهی عمل زیبایی قبل از نکاح بوده است و زوجه پس از نکاح متوجه عمل جراحی همسرش می‌گردد. در مواردی نیز به جهت انجام عمل جراحی زیبایی، زوجه نمی‌تواند وضع جدید ظاهری زوج را پس از انجام عمل تحمل کند یا اینکه عدم انجام عمل جراحی زیبایی را به‌عنوان شرط ضمن عقد نکاح قید می‌نماید. این مقاله با روش کتابخانه‌ای در صدد پاسخ به این پرسش اساسی است که در این فروض، آیا به جهت کراهت ناشی از وضع ظاهری زوج، راهی برای انحلال نکاح به درخواست زوجه وجود دارد؟ و اینکه آیا می‌توان به جهت تخلف از شرط وصف یا فعل (ترک فعل) ضمن عقد، حق فسخ نکاح را برای زوجه قائل شد؟ نگارنده با استفاده از ظرفیت فقهی‌ـ‌حقوقی قاعدۀ شروط و مستند به نظریۀ جدایی یک‌جانبه (خلع افتدایی)، به چینش استدلال خود برای اختیار جدایی زوجه در موارد فوق پرداخته است، به‌طوری‌که نه‌تنها مخالف با قانون نباشد، بلکه با مادۀ ۱۱۴۶ ق.م و ۱۱۲۸ ق.م قابل انطباق گردد.