تدوین برنامه راهبردی توسعه گردشگری روستایی ایران
نویسندگان
1 دکترا جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، مدرس دانشگاه سیستان وبلوچستان
2 دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت جهانگردی، دانشگاه تهران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی توریسم، دانشگاه سیستان و بلوچستان
4 دانشیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشگاه سیستان و بلوچستان
doi
چکیده
(صحت مطالب مقاله بر عهده نویسنده است و بیانگر دیدگاه مجمع تشخیص مصلحت نظام نیست) امروزه گردشگری روستایی به یکی از مهمترین بخشهای اقتصادی در بسیاری از کشورهای جهان تبدیل شده است و دولتها سیاستهای مختلفی را به منظور توسعهی گردشگری روستایی در مقیاسهای گوناگون، از سطوح محلی تا سطح ملی بهکار گرفتهاند. در دهههای گذشته به ویژه از دههی 1990، به دلیل رکود بخش کشاورزی و مشکلات فراروی جوامع روستایی، همواره متخصصان و برنامهریزان بر اهمیت توسعهی گردشگری روستایی تأکید کردهاند. در این راستا کشور ایران با برخورداری از جاذبههای فراوان در مناطق روستایی میتواند از این پتانسیل عظیم در راستای بهبود وضع اقتصادی خود بهره برد. به همین منظور در مقاله حاضر با استفاده از انجام مراحل کیفی وکمّی(QSPM) در تکنیکSWOT به تعیین نقاط قوت، ضعف، فرصتها و تهدیدهای موجود برای توسعه گردشگری روستایی ایران و به طور خاص در روستای دلفارد پرداخته شد. روش مورد استفاده در این پژوهش، روش پیمایش و مطالعات میدانی(نمونه 130نفری از جامعه آماری گردشگران و ساکنین روستا) است. این پژوهش قادر است راهبردهای مطلوبی در جهت توسعه گردشگری منطقه دلفارد ارائه دهد و از آنجا که بسیاری از روستاها در سطح کشور از لحاظ ویژگیهای طبیعی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی شباهت بسیاری با این منطقه دارند، میتوان نتایج آن را به سایر روستاهای کشور تعمیم داد. نتایج حاکی از آن است که نقاط قوت این منطقه بیش از نقاط ضعف آن بوده که با بهکارگیری راهبرد ارائه شده، میتوان به توسعه گردشگری منطقه امیدوار بود. راهبرد کلان مطلوب پیشنهادشده توسط تحقیق، راهبرد رقابتی است(با جمع امتیاز عوامل داخلی و خارجی 36/2 و 51/2). همچنین نتیجه ماتریس کمّی نیز، راهبرد فرعی سوم (با امتیاز 55/7) است که بر ترکیبی از حضور فعال دولت برای تقویت حضور بخشهای خصوصی و Ngoها تاکید دارد.