سیاستگذاری محتوایی برنامههای نمایشی تلویزیون برای ترغیب به افزایش فرزندآوری
نویسندگان
1 - دانشجوی دکتری علوم ارتباطات، پژوهشگر دانشگاه جامع امام حسین (ع)، تهران، ایران.
2 - استادیار گروه مدیریت فرهنگی و رسانه، دانشکده فرهنگ و ارتباطات دانشگاه بین المللی سوره، تهران، ایران.
doi
10.22034/rcc.2025.2050643.1196چکیده
جوان بودن ساختار جمعیت، یکی از عوامل بنیادین در پیشرفت و اقتدار کشورها به شمار میرود. بنابراین، با توجه به بحرانی شدن نرخ باروری و کاهش نرخ رشد جمعیت در ایران، پژوهش حاضر با هدف اصلی ترغیب خانوادهها به افزایش فرزندآوری از طریق برنامههای نمایشی تلویزیون انجام شده است. در این پژوهش، برای گردآوری دادهها از ابزار «مصاحبه نیمهساختاریافته» و برای تجزیهوتحلیل یافتهها از روش «تحلیل محتوای کیفی برساخته» استفاده شده است. جامعه مورد مطالعه شامل مدیران برنامههای نمایشی تلویزیون، خبرگان حوزه فرهنگ و رسانه، مشاوران و روانشناسان خانواده، و متخصصان زنان و زایمان بود که بر اساس منطق اشباع نظری و به شیوه نمونهگیری هدفمند، مصاحبههایی با هفده نفر از آنها انجام شد. پس از پیادهسازی مصاحبهها و سازماندهی دادهها، فرایند کدگذاری و استخراج مقولههای فرعی (واحدهای معنایی یا موضوعی در متن) صورت گرفت. سپس، با ترکیب کدهای مشابه، مقولههای اصلی با دقت و حساسیت بالا استخراج شد تا مفاهیم کلیدی تحقیق و ساختار محتوایی مشخصی به دست آید. درنهایت، دادهها در قالب پنج مقوله اصلی سازماندهی شدند که عبارتاند از: «برجستهکردن مزایای خانوادۀ پرجمعیت: مثل نمایش همافزایی فرزندان در تربیت یکدیگر» - «نشاندادن مضرات خانوادۀ کوچک: مثل نمایش نارساییهای خانوادههای کوچک بهویژه برای دوران سالمندی والدین» - «برجسته نکردن چالشها و سختیهای فرزندآوری: مثل برجسته نکردن اختلافات بین والدین و فرزندان» - «اصلاح باورهای ذهنی زوجین پیرامون خانواده و فرزندآوری: مثل اصلاح باورهای غلط زوجین پیرامون سقطجنین عمدی» - «ترویج سبک زندگی ایرانی اسلامی و تقبیح آسیبهای فرهنگ غربی: مثل احیای خردهفرهنگهای مؤید ازدیاد نسل». بنابراین، تحلیل و تفسیر این مقولههای اصلی و فرعی نشان داد که برای تشویق خانوادهها به افزایش فرزندآوری، حداقل این پنج سیاست محتواییِ کلیدی باید در تولید برنامههای نمایشی تلویزیون مدنظر قرار گیرد.