ارتباط متقابل سیاست و فضا در توسعۀ پایدار شهرهای ساحلی
نویسندگان
1 استادیار دانشکده علوم جغرافیایی و برنامه ریزی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
2 استاد جغرافیای سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22034/jiga.2025.2049251.1366چکیده
تحقیق حاضر از جمله تحقیقات بنیادی- کاربردی با روش توصیفی – تحلیلی است که در صدد بازگو کردن این مطلب می باشد که امروز شهرهای ساحلی با داشتن محیط جغرافیایی ویژه و خاص دارای پتانسیل های بالقوه هستند که با مدیریت و سیاستگذاری های بلند مدت و میان مدت و با استفاده از طرح های ویژه می توانند موجبات رسیدن به توسعه پایدار در مقیاس محلی تا جهانی را فراهم کنند. از جمله شهرهای شمال ایران، در ردۀ این شهرها قرار دارند که در این مقاله به طور خاص بر شهرهای ساحلی و نقش شرایط جغرافیایی طبیعی و انسانی این شهرها در توسعۀ اقتصادی و توسعۀ پایدار اشاره شده است. در پایان به ارائۀ پیشنهادات یرای تبدیل پتانسل های بالقوه این شهرها در افزایش و توسعه اقتصادی محلی و ملی می پردازد. از دیدگاه توسعه، برخـورداری از قابلیـت هـای مختلـف طبیعی و نیـز میـزان بهـره منـدی از امکانـات و اسـتعدادهای خـدادادی و نحـوۀ اسـتفاده از آنهـا نشـان دهندۀ وضعیت جوامع شهری در هر منطقـه اسـت. بنابراین، تعیـین سـطوح برخـورداری و توسـعه نـواحی شهری و بررسی نقاط قوت و ضعف شرایط هر ناحیـه در زمینه های اقتصادی، فرهنگی و سیاسی، زمینـه تخصیص بهینه منابع و امکانات را برای توسـعه هماهنـگ می کند. با توجه به مطالب فوق، باید گفت: شهرهای ساحلی، جغرافیای خاص خود را دارند. جغرافیایی که شرایط و ویژگیهای متمایز با سایر شهرها، را برای آن ها به ارمغان آورده است. به طور کلی، خصوصیات این شهرها در تصمیم گیری های مسئولان شهری در عرصه های مختلف سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی تأثیر بسزایی دارد. بنابراین، ارتباط متقابل سیاست و فضا در نوع و میزان برنامه ریزی های شهری و بدست آوردن «توسعه پایدار» اثرگذار است.