مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی هیجان محور و درمان کوتاه مدت راهحل محور بر صمیمیت زناشویی در زنان دارای تعارض زناشویی مراجعه کننده به مراکز روانشناختی
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
2 استادیار واحد علوم و تحقیقات خوزستان
3 comعضو هیات علمیروان شناسی عمومی، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اهواز، اهواز، ایران.
4 دانشجو دکتری، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
5 گروه روانشناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.30465/ws.2020.32905.3121چکیده
هدف پژوهش، مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی هیجان محور و درمان کوتاه مدت راهحل محور بر صمیمیت زناشویی در زنان دارای تعارض زناشویی بود. از این جامعه با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند تعداد 45 زن انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل قرار گرفتند. جهت گردآوری دادهها از پرسشنامه های تعارضهای زناشویی براتی و ثنایی و صمیمیت زناشویی واکر و تامپسون استفاده شد. روش پژوهش آزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود. گروههای آزمایشی تحت طرحواره درمانی هیجان محور (12 جلسه 120 دقیقهای) و درمان کوتاه مدت راهحل محور (6 جلسه 120 دقیقهای) قرار گرفتند؛ گروه کنترل مداخلهای دریافت نکرد. دادهها با استفاده از آزمون آماری تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد، هر دو درمان طرحواره درمانی هیجان محور و درمان کوتاه مدت راهحل محور بر افزایش صمیمیت زناشویی در زنان دارای تعارض زناشویی مراجعه کننده به مراکز روانشناختی اثربخش بودند (0.01p <) و بین اثربخشی دو درمان بر افزایش صمیمیت زناشویی در زنان دارای تعارض زناشویی مراجعه کننده به مراکز روانشناختی، تفاوت معنیداری وجود نداشت (0.05p>). بنابراین میتوان، از طرحواره درمانی هیجان محور و درمان کوتاه مدت راهحل محور در جهت افزایش صمیمیت زناشویی در زنان بهره برد.
