ادبیات طنز در مطبوعات مصر و ایران درونمایههای سیاسی، اجتماعی، فرهنگی (خانواده، زنان، ازدواج) در طنز احمد رجب، جلال عامر، حسین توفیق و ابوالقاسم حالت
نویسندگان
1 دانشجوی دوره دکتری، گروه زبان و ادبیات عرب، واحد علوم وتحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استاد گروه زبان و ادبیات عرب، واحد علوم وتحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشیار گروه زبان و ادبیات عرب، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی،کرج، ایران
doi
10.30465/ws.2020.6045چکیده
طنز از اقسام هجو است که در آن معمولاً مقاصد اصلاحطلبانه و اجتماعی مطرح است و فرق آن با هجو این است که تندی، تیزی و صراحت هجو در طنز نیست. طنز مطبوعاتی متناسب با تحولات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی دستخوش تغییر و تحول است؛ ثبات ندارد و حتی گاهی دچار وقفه و تعطیل میشوند. این پژوهش با رویکرد مکتب آمریکایی ادبیات تطبیقی به بررسی درونمایه، عناصر و ادبیات طنز سیاسی، اجتماعی و فرهنگی (خانواده، زنان، ازدواج) در مطالب طنزآمیز چهار طنزپرداز مصری و ایرانی (احمد رجب، جلال عامر، حسین توفیق، ابوالقاسم حالت) میپردازد. فرضیه این پژوهش تاکید بر وجود درونمایهها و عناصر سیاسی، اجتماعی، فرهنگی (خانواده، زنان و ازدواج) مشترک و تاثیرگذار در طنز چهار طنزپرداز دارد. نتایج نشان داد برخلاف طنز فارسی، بسیاری از طنزهای عربی تند و رکیک است. با اینحال شاید بتوان گفت احمد رجب، جلال عامر، حسین توفیق و ابوالقاسم حالت با این که از دو زبان و فرهنگ متفاوت میباشند، اما به نحوی همه آنها با زبانی نرم و بدون تکلف به بیان مسائل جامعه با زبان طنز پرداخته و فکاهی و طنز آنان سلاحی برای انتقاد از حکومتها و کشف عیوب سیستم حاکم و تلاش برای اصلاح و توسعه جامعه و خانواده است.
