گسترش کالبدی شهر مشهد در دوره استانداری پاکروان
نویسندگان
1 استادیار تاریخ ایران اسلامی، گروه تاریخ، دانشگاه آزاد اسلامی (واحد شبستر)، شبستر، ایران
2 استادیار بازنشسته تاریخ ایران اسلامی، گروه تاریخ، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران
3 استادیار تاریخ ایران اسلامی، گروه تاریخ، دانشگاه آزاد اسلامی (واحد تهران مرکز)، تهران، ایران
4 دانشجوی دکترای تاریخ ایران اسلامی، گروه تاریخ، دانشگاه آزاد اسلامی (واحد شبستر)، شبستر، ایران
doi
10.22034/fakh.2022.346943.1550چکیده
شهر مشهد در بین سالهای 1313 تا 1320ش. و در دوره استانداری فتحالله پاکروان دچار تغییرات زیادی شد. مقاله حاضر حول این تحولات به این پرسش اساسی پاسخ میدهد که اقدامات عمرانی پاکروان چه نقشی در تغییرات فضای شهری مشهد داشته است. بحث اصلی بر تأسیس اماکن جدید و تعدد آن در شهر مشهد تمرکز دارد؛ با این واقعیت که نوعی جهش یا تکامل را در توسعه اماکن شهری در این دوره شاهد بودهایم. به طورکلی این اماکن شامل سه دسته میشوند: 1. مؤسسات آموزشی، فرهنگی و بهداشتی، 2. کارخانهها و 3. خیابانها و میدانها که هرکدام از آنها نقش مهمی در توسعه شهر داشتهاند. این عوامل علاوه بر گسترش فضای شهری، باعث ارتقای سطح فرهنگ شهرنشینی، جمعیتپذیری، جذب نیروی کار و دسترسی راحت مردم به نقاط مختلف شهر میشدند. مؤلفههای گسترش مشهد عبارتاند از: 1. چگونگی گسترش مؤسسات تمدنی جدید در شهر، 2. ورود افکار و اندیشههای نو در رابطه با شهرسازی. در این مقاله به توصیف و تحلیل مصداقهای توسعه فضای شهری مشهد و مسائل پیرامون آن پرداخته شده و از اینرو بر اساس ماهیت موضوع، این پژوهش به روش توصیفی و تحلیلی و بر پایه منابع کتابخانهای و اسنادی ارائه شده است.