ارزیابی جایگاه ارتباطات در برنامه های چهارم تا ششم توسعه ایران

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری ارتباطات، گروه ارتباطات، دانشکده ادبیات، علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایرن.

2 دانشیار گروه ارتباطات، دانشکده ادبیات، علوم انسانی واجتماعی، دانشگاه آزاد واحد علوم وتحقیقات، تهران، ایرن.

doi
10.22034/rcc.2023.1975871.1046
چکیده

هدف این پژوهش ارزیابی جایگاه ارتباطات در برنامه‌های پنجم و ششم توسعه اقتصادى، اجتماعى و فرهنگى در ایران است. در این تحقیق با استفاده از روش کیفی بحث متمرکز گروهی به کسب آراء و صاحب‌نظران باتجربه برنامه‌های پنجم و ششم توسعه در کشور، که بر موضوع آگاهی و احاطه دارند، پرداخته شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که در برنامه‌ها به جایگاه ارتباطات در توسعه کشور توجه نشده است و مهم‌ترین اشکالات برنامه توسعه ششم در استفاده از ارتباطات برای توسعه عبارت‌اند از: نبود نظام جامع رسانه‌ای، اصلاح قانون مطبوعات حذف اخذ امتیاز از قانون مطبوعات، تصویب قانون واحد برای مطبوعات کاغذی و الکترونیکی، اصلاح قانون اداره صداوسیما، فقدان قانون نظارت بر محتوای رسانه‌ها، ضمانت داشتن حق دسترسی آزادانه و انتشار مطالب، توسعه یعنی ایجاد ابزار ارتباطی، گسترش سواد رسانه‌ای برای ارتباطات توسعه، ایجاد دولت الکترونیکی، ایجاد شبکه ملی اطلاعات